Η πορεία της Εθνικής Ελπίδων στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και η πρόκρισή της στον τελικό έφερε και πάλι χαμόγελα αισιοδοξίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι νεαροί παίχτες της Εθνικής με τον ποδοσφαιρικό τσαμπουκά τους κατάφεραν να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά του απαξιωμένου ποδοσφαίρου μας και να μας αναγκάσουν να ασχοληθούμε με αυτό με αισιόδοξη διάθεση. Σε καμιά περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι θα αλλάξουν τα δεδομένα και η αποκαρδιωτική εικόνα που επικρατεί στο ελληνικό πρωτάθλημα, όμως η παρουσία των παιχτών της Ελπίδων μπορεί να του δώσει μια νότα αισιοδοξίας και ανανέωσης.
Με αφορμή τον απόηχο της επιτυχίας της Εθνικής και τον τρόπο που την εκμεταλλεύτηκαν παράγοντες και δημοσιογράφοι, νομίζω ότι είναι απαραίτητο να κάνουμε ορισμένα σχόλια. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να τονιστεί η υποκρισία των περισσοτέρων από αυτούς που πανηγυρίζουν σήμερα και αποθεώνουν τον προπονητή και τους παίχτες της Ελπίδων. Τόσο η κρατική τηλεόραση όσο και τα ιδιωτικά κανάλια δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για τα τηλεοπτικά δικαιώματα των αγώνων της ομάδας και οι περισσότερες αθλητικές εφημερίδες δεν έστειλαν καν ανταποκριτή για να καλύψουν τη διοργάνωση. Μετά όμως τις πρώτες επιτυχίες, η ΝΕΤ αποφάσισε να δείξει τους αγώνες, ενώ κανάλια και εφημερίδες αποφάσισαν να αφιερώσουν χρόνο και χώρο για να «α-ναλύσουν» και να σφετεριστούν την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών του Νίκου Νόμπλια.
Το δεύτερο σημείο που πρέπει να σταθούμε είναι η στάση των ιδιοκτητών των ομάδων στις οποίες αγωνίζονται οι διεθνείς μας. Στις περισσότερες των περιπτώσεων το ενδιαφέρον τους γι’ αυτούς είναι από ελάχιστο μέχρι ανύπαρκτο και όσοι παρακολουθούμε συστηματικά τον αθλητικό Τύπο διαπιστώνουμε ότι στο ρεπορτάζ των ομάδων τους δεν υπάρχει η παραμικρή είδηση γι΄ αυτούς. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ελάχιστοι από αυτούς αγωνίζονται βασικοί στις ομάδες τους, την ίδια στιγμή που παίχτες που προέρχονται από το εξωτερικό και είναι ανάλογης ηλικίας και ποδοσφαιρικής αξίας, όταν μεταγράφονται στις ελληνικές ομάδες γεμίζουν ολόκληρες σελίδες με αναλύσεις για το ταλέντο και τη βοήθεια που θα προσφέρουν στην ομάδα.
Το τρίτο στοιχείο που πρέπει να τονίσουμε είναι η εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ο Νίκος Νόμπλιας στην συγκεκριμένη ομάδα. Είδα τους αγώνες με την Ισπανία και την Γερμανία και ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Είχα διαβάσει για την ποιότητα της Εθνικής Ελπίδων, όμως αυτό που είδα ήταν πολύ καλύτερο από αυτό που περίμενα και ιδιαίτερα ο αγώνας κόντρα στους Γερμανούς. Η αγωνιστική πειθαρχία και η αυτοπεποίθηση που έβγαλαν στο γήπεδο είναι πρωτόγνωρες για ελληνική ομάδα. Ο κάθε παίχτης ήξερε τι πρέπει να κάνει στο γήπεδο και ταυτόχρονα πίστευε ότι μπορεί να το κάνει, ακόμη και αν η εικόνα των αντιπάλων τους προϊδέαζε για το αντίθετο. Πιστεύω ότι το δεύτερο ημίχρονο κόντρα στους Γερμανούς πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια, αφού ο Νόμπλιας και οι παίχτες του παρέδωσαν μαθήματα τακτικής και αυτοπεποίθησης. Αν και οι Γερμανοί υπερτερούσαν εμφανώς σε σωματικά προσόντα και φυσική κατάσταση και έδειχναν ότι είναι πιο δουλεμένη ομάδα, οι διεθνείς με την αγωνιστική διάθεση, το πάθος και το ποδοσφαιρικό θράσος που έβγαλαν στο γήπεδο κατάφεραν να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες του αγώνα και να ανατρέψουν πλήρως τα δεδομένα. Δεν πτοήθηκαν ούτε από την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων τους και στα τελευταία 15 λεπτά κατάφεραν να τους «κοιμίσουν» (οι Γερμανοί από το 75ο λεπτό δεν ρίσκαραν και έδειξαν ότι θέλουν να πάει το παιχνίδι στην παράταση, ελπίζοντας ότι οι διεθνείς θα καταρρεύσουν από την κούραση) και να χτυπήσουν στο τελευταίο λεπτό με ένα γκολ από στημένη φάση (είχε δουλευτεί πολύ καλά στην προπόνηση) που τους χάρισε την πρόκριση στον τελικό.
Ο τρόπος που αγωνίστηκε η Εθνική τα τελευταία 15 λεπτά αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο την δουλειά του προπονητή και την πολύ καλή χημεία που υπάρχει στην ομάδα. Πριν τον αγώνα, στις δηλώσεις του ο Νόμπλιας είπε ότι έχει εμπιστοσύνη στους παίχτες του και ότι με σωστή τακτική και αγωνιστική πειθαρχία θα φτάσουν στο στόχο τους. Η εξέλιξη του ημιτελικού τον επιβεβαίωσε στο ακέραιο. Μετά την αποβολή του Πλιάτσικα στο 61ο λεπτό και την ισοφάριση από τους Γερμανούς στο 65ο, η Εθνική όχι μόνο δεν λύγισε αλλά αντίθετα πήρε τα ηνία του αγώνα. Αν και η λογική έλεγε ότι η ομάδα έπρεπε να κλειστεί πίσω, να προσέξει την άμυνά της και να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων στους αντιπάλους της, ο Νόμπλιας επέλεξε να «ανεβάσει» την ομάδα πιο ψηλά στο γήπεδο, να πιέσει στο χώρο του κέντρου και να πάρει τον έλεγχο του αγώνα. Οι διεθνείς μας κατάφεραν να έχουν τη μπάλα στα πόδια τους και να καθορίζουν την εξέλιξη της συνάντησης, έδειξαν στους Γερμανούς ότι θα πάνε το παιχνίδι στην παράταση και χτύπησαν όταν δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης. Το ρίσκο που πήρε ο προπονητής της Εθνικής μας ήταν πολύ μεγάλο και επιβεβαίωσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι πίστευε στους παίχτες του. Μόνο όταν πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις, αναλαμβάνεις τόσο μεγάλο ρίσκο και πηγαίνεις κόντρα σε λογική και πιθανότητες.
Εδώ βρίσκεται και το τέταρτο σημείο που θέλουμε να σχολιάσουμε. Από τους περισσότερους γίνεται μια σύγκριση της πορείας της Εθνικής Ελπίδων με την πορεία της Ανδρών στο EURO 2004. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτές οι δυο πορείες διαφέρουν σημαντικά. Η Εθνική του Ρεχάγκελ είχε αγωνιστική πειθαρχία, έπαιζε καταστροφικό ποδόσφαιρο, σε καμία περίπτωση δεν ρισκάρισε και δεν προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο του αγώνα, βασίστηκε στην τύχη και δεν αντιμετώπισε δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις, όπως η Ελπίδων. Επιπλέον, κανένας από τους παίχτες και την τεχνική ηγεσία της ομάδας του 2004 δεν πίστευε στην επιτυχία και άπαντες δήλωναν ότι θα προσπαθήσουν για το καλύτερο. Αντίθετα, η ομάδα του Νόμπλια, εκτός από την αγωνιστική πειθαρχία, είχε και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. Πριν το τουρνουά όλοι δήλωσαν ότι ο στόχος τους είναι η πρόκριση στους «4», ενώ ξεκάθαρα ήταν τα μηνύματά τους ότι θέλουν και κάτι περισσότερο. Οι παίχτες έπαιξαν πολύ καλή μπάλα, ήθελαν να έχουν αυτοί τον πρώτο λόγο στο παιχνίδι και προσπαθούσαν από την αρχή να πάρουν τα ηνία του αγώνα, ενώ αντιμετώπισαν αποτελεσματικά και μια σειρά από ατυχίες (όπως ο τραυματισμός του βασικού τερματοφύλακα Ανδρούτσου) καθώς και τις δύσκολες εναλλαγές συναισθημάτων στον αγώνα με την Γερμανία (βρέθηκαν πίσω στο σκορ κόντρα στο φαβορί, κατάφεραν να ισοφαρίσουν και να προηγηθούν, έπαιξαν για 30 λεπτά με παίχτη λιγότερο, ισοφαρίστηκαν με αμφισβητούμενο πέναλτι). Νομίζω ότι από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό αφενός ότι οι δυο ομάδες έφτασαν στην επιτυχία, ακολουθώντας διαφορετικό δρόμο και αφετέρου ότι ο δρόμος που επέλεξε η Εθνική Ελπίδων ήταν πιο δύσκολος, πιο συναρπαστικός πιο ευχάριστος και συνεπώς περισσότερο ελπιδοφόρος για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Κλείνουμε με μερικές διαπιστώσεις για ορισμένους από τους διεθνείς μας. Παπασταθόπουλος και Νίνης έδειξαν ότι η συμμετοχή τους στις βασικές ενδεκάδες της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού τους έχει δώσει την αναγκαία αυτοπεποίθηση για να αναλάβουν πρωτοβουλίες και ηγετικό ρόλο στην ομάδα. Ο πρώτος καθοδηγούσε άριστα την άμυνα και ο δεύτερος οργάνωσε με τον καλύτερο τρόπο το παιχνίδι της ομάδας, αξιοποιώντας στο έπακρο την πολύ καλή δουλειά που έκαναν στο κέντρο οι συμπαίχτες του. Δυο παίχτες που πρέπει να προσεχτούν ιδιαίτερα είναι οι μέσοι Παπαδόπουλος και Λαμπρόπουλος, που δείχνουν ότι έχουν τα φόντα να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ομάδες τους, ο Δημούτσος έδειξε καλά στοιχεία αλλά θέλει ακόμη δουλειά και κυρίως αγωνιστικές εμπειρίες και τέλος ο Μήτρογλου δικαίωσε με την απόδοσή του αυτούς που τον επέλεξαν για τον Ολυμπιακό. Ο μικρός είναι σέντερ φορ που έχει αίσθηση του γκολ και διαθέτει πολύ καλή κίνηση μέσα στην περιοχή. Και μόνο στη σκέψη ότι το ποδοσφαιρικό παλτό που λέγεται Μπόρχα μπορεί να του κόψει τη συμμετοχή στην ενδεκάδα ή τη δεκαοχτάδα των ερυθρόλευκων, ανατριχιάζουμε.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: «Μια χαρά και δυο τρομάρες» είναι η κατάσταση που επικρατεί στο ποδοσφαιρικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Είχαμε γράψει ότι η ανάληψη της ηγεσίας της ομάδας από τον Ζαγοράκη και η ρύθμιση των χρεών από τον Ορφανό έδιναν ελπίδες ότι τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Δυστυχώς, την αρχική αισιοδοξία ακολουθεί ο σκεπτικισμός, αφού αρκετοί από τους παλιούς παράγοντες (Βεζυρτζής, Παγώνης κτλ.) δεν δίνουν τις μετοχές τους, με αποτέλεσμα να περιπλέκεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ομάδας, ενώ στον αγωνιστικό τομέα η έλλειψη χρημάτων έχει αναγκάσει τον Ζαγοράκη να κάνει μεταγραφές «τελειωμένων» και μέτριων ποδοσφαιριστών, με αποτέλεσμα τα πρώτα αγωνιστικά συμπεράσματα να μην είναι ενθαρρυντικά.
ΥΓ2: Ευχαριστούμε συντρόφους και φίλους για τις ευχές με αφορμή την έλευση του δεύτερου γιου. Οσο αφορά τους φόβους τους συντρόφου αρχισυντάκτη, προς τον παρόν δεν αλλάζουμε υπογραφή. Από το Σεπτέμβρη θέτουμε προς δημόσια συζήτηση την υπογραφή «Κος Πάπιας και γιοι».
