Ο πρωθυπουργικός αδερφός Νίκος, εκτός του ότι προσφέρει τη βαριά κληρονομιά του ονόματός του για την υπογραφή συμφωνιών, δίνει και τα φώτα του για την εφαρμογή πολιτικών από τα υπουργεία, των οποίων οι πολιτικοί προϊστάμενοι κατ’ όνομα υπουργεύουν. Το ενδιαφέρον του τώρα εστιάζεται στο υπουργείο Παιδείας, το οποίο ανέλαβε να καθοδηγήσει στην κατάργηση των λεγόμενων «αιώνιων φοιτητών». Επί τούτου, λοιπόν, αρθρογράφησε σε μπλογκ, παρουσιάζοντας το ζήτημα ως ένα βρόμικο αλισβερίσι ανάμεσα σε φοιτητές και καθηγητές, οι οποίοι αμφότεροι βολεύονται απ’ αυτή την κατάσταση.
Ο Ν. Παπανδρέου φροντίζει να συμβουλεύσει το υπουργείο Παιδείας σημειώνοντας μεταξύ των άλλων:
«Ισως είναι καιρός να γίνουν μικρά βήματα προς στην σωστή κατεύθυνση, που να πείσουν την πλέον απογοητευμένη και ήσυχη πλειοψηφία ότι κάτι κινείτε στην Ελλάδα. Προτείνω ως μια μικρή αλλά σημαντική αλλαγή την κατάργηση των “αιώνιων” φοιτητών, πρόταση που ακόμη υπάρχει στο πακέτο Βερέμη, έστω και σε πολύ πιο αδύναμη μορφή απ’ την αρχική διατύπωση…
Θεωρώ ότι η κατάργηση του θεσμού του αιώνιου φοιτητή είναι ένα από τα λίγα μέτρα που μπορεί να αλλάξει άμεσα το κλίμα στην τάξη. Με το υπάρχων σύστημα των ατελείωτων εξετάσεων οι φοιτητές δεν έχουν ιδιαίτερη αγωνία για το αποτέλεσμα των εξετάσεων. Γνωρίζουν καλά πως αν δεν περάσουν έχουν άπειρες ευκαιρίες… Η κατάργηση του αιώνιου θεσμού έχει και παράπλευρα οφέλη: Μειώνει τον αριθμό των φοιτητών στις εξετάσεις και την τρομακτική πίεση για πολλές εξεταστικές περιόδους. Θα μειώσει τα χρόνια που παραμένουν οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο, θα βελτιώσει την αναλογία καθηγητών/φοιτητών και τέλος θα εξοικονομήσει χρόνο που ξοδεύουν οι καθηγητές για να διορθώνουν γραπτά… Ενα συνηθισμένο επιχείρημα ενάντια στην κατάργηση του “αιώνιου” φοιτητή είναι ότι το θέμα είναι ταξικό επειδή θα επιβαρύνει περισσότερο τον εργαζόμενο φοιτητή. Ποιος όμως έχει αναλύσει το ποιοι είναι και δεν είναι οι αιώνιοι φοιτητές; Απ’ αυτά που γνωρίζω ο εργαζόμενος φοιτητής δεν έχει την πολυτέλεια να είναι και αιώνιος φοιτητής και προσπαθεί να τελειώσει μιαν ώρα νωρίτερα. Αντιθέτως ο αιώνιος φοιτητής μάλλον είναι εκείνος που έχει την πολυτέλεια απ’ την οικογένειά του να τραβάει την θητεία του προς την αιωνιότητα. (Παρεμπιπτόντως, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια που φοίτησα εγώ, στο Yale και στο Princeton, σε διώχναν απ’ το πανεπιστήμιο αν δεν πέρναγες έστω ένα μάθημα, εκτός αν είχες ένα πάρα πολύ σοβαρό λόγο να το χάσεις όπως μια σοβαρή ασθένεια ή έναν θάνατο στην οικογένεια…)….
Υπάρχει όμως ενδιάμεση λύση. Αν δεν θέλουμε να επιβάλουμε ένα σύστημα ενιαίας κατάργησης των “αιώνιων” φοιτητών, θα μπορούσε να ξεκινήσει το Υπουργείο Παιδείας το πρώτο πείραμα αυξημένης αυτοδιοίκησης. Να ζητήσει το κάθε πανεπιστήμιο (εν ήδη προγραμματικής συμφωνίας) να καταθέσει την διαδικασία εξέτασης που θα εξασφαλίζει την κατάργηση του αιώνιου φοιτητή και θα ορίζει το ίδιο το πανεπιστήμιο το δικό του όριο “αποτυχημένων εξετάσεων”. Και σε αυτήν την περίπτωση καλό θα ήταν να θέσει ένα ανώτατο όριο το Υπουργείο γιατί αλλιώς οι φοιτητικοί φορείς θα ασκήσουν ασφυκτική πίεση στις διοικήσεις των πανεπιστημίων να υιοθετήσουν το πιο ευέλικτο δυνατόν σύστημα.
Η στρεβλή διοικητική δύναμη που έχουν οι φοιτητές στα πανεπιστήμια είναι ένα άλλο πρόβλημα που θέτουν σε αμφισβήτηση την δυνατότητα να λάβουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις τα αυτοδιοικούμενα πανεπιστήμια – αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο.
Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο ας ξεκινήσουμε με κάποιες λεγόμενες “μικρές ή ασήμαντες” μεταρρυθμίσεις για να αρχίζει αν αλλάζει το κλίμα στην τάξη, για να αρχίζει να μετατοπίζονται τα κίνητρα από μια αντίληψη “ποσοτικής” παιδείας σε μια αντίληψη “ποιοτικής” παιδείας, για να αρχίζουμε να πιστεύουμε πως τα ουσιαστικά ζητήματα δειλά-δειλά αλλάζουν και πως έχουμε την δύναμη όλοι μαζί να προχωρήσουμε και στην μεγάλη μεταρρύθμιση».
ΥΓ: Η ορθογραφία του κειμένου είναι του αμερικανοθρεμμένου και αμερικανολαλούμενου συντάκτη.
