Με άγριο ξύλο, που στέλνει ανθρώπους στο νοσοκομείο, λύνουν τις διαφορές τους οι παρατάξεις ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ. Επίκεντρο των συγκρούσεών τους η Πάτρα. Οι ανακοινώσεις με τις οποίες η μια παράταξη καταγγέλλει την άλλη μιλούν για τραμπουκισμούς, λάσπη, σπέκουλα, σιδηρολοστούς, καδρόνια και πέτρες και άλλα τέτοια ευωδιαστά. Φτάνουν στο σημείο να βγάζουν ανακοινώσεις που κάνουν λόγο για «ακροδεξιούς τραμπούκους» και «απόγονους του Καλαμπόκα», που επιλέγουν «ραντεβού θανάτου»! Η διαμάχη έχει μεταφερθεί και στο σχήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συμμετέχουν οι δυο αυτές οργανώσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πάτρας καταδίκασε την ΑΡΑΣ, η οποία με τη σειρά της κατήγγειλε «εξόφθαλμο πραξικόπημα».
Δεν έχουμε καμιά διάθεση να κάνουμε το δικαστή για να βρούμε ποιος έχει δίκιο, ποιος άρχισε πρώτος και τα παρόμοια. Ούτε μας αρέσει η ηθικολογία. Σημειώνουμε μόνο πως πρόκειται για πολιτική κατάντια. Οι δυο συγκεκριμένες φοιτητικές οργανώσεις ανήκουν στο ίδιο σχήμα (ΕΑΑΚ). Πώς γίνεται, λοιπόν, να ανήκεις στο ίδιο σχήμα, να μοιράζεσαι κοινό πολιτικό πλαίσιο και ταυτόχρονα να παίζεις ξύλο;
Από τις ανακοινώσεις και των μεν και των δε φαίνεται ο καυγάς γίνεται για το μοίρασμα κάποιων πόστων στο ΔΣ του τμήματος Μηχανολόγων. Πόστα τα οποία υποτίθεται ότι κέρδισαν από κοινού στις φοιτητικές εκλογές. Λόγος γίνεται και για αντιθέσεις τακτικής. Οταν, όμως, οι όποιες αντιθέσεις λύνονται με τραμπουκισμούς, που φτάνουν –όπως οι ίδιοι αλληλοκαταγγέλλονται– μέχρι και τον τραυματισμό ανθρώπων, τότε αποκαλύπτεται ένα άλλο, βαθύτερο σύμπτωμα. Ενα σύμπτωμα που έχει να κάνει με την αντίληψη που έχει για την πολιτική και ιδίως για τις κινηματικές διαδικασίες ο συγκεκριμένος χώρος. Μια αντίληψη που επί της ουσίας δεν διαφέρει από αυτή του Περισσού, τον οποίο κατά τα άλλα καταγγέλλουν.
Η λογική του μικρομεγαλισμού της γκρούπας, των αποκλεισμών, του «πας μη Ελλην βάρβαρος» χαρακτηρίζει εδώ και χρόνια το συγκεκριμένο χώρο. Την έχει μεταφέρει και στις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος. Είναι γνωστή η τακτική με τα «πλαίσια» στις συνελεύσεις, που εξελίσσονται με τρόπο ώστε κάθε μη ενταγμένος σε σχήμα-πλαίσιο φοιτητής να αποκλείεται και οι συνελεύσεις να θυμίζουν αντιπαράθεση ομάδων και όχι χώρους όπου γίνονται ζυμώσεις, επιδιώκονται συνθέσεις και παίρνονται αποφάσεις. Ακούγονταν πολλά για το ότι τα ίδια γίνονταν και στο εσωτερικό της ΕΑΑΚ, με το συμμαχικό σχήμα να είναι απλά ένας χώρος διαπαραταξιακών παζαριών με τους ανένταχτους να παίζουν το ρόλο της γλάστρας. Φαίνεται πως αυτό που μέχρι τώρα ψιθυριζόταν βγαίνει στο φως με τις συρράξεις της Πάτρας και τις καταγγελίες που ακολούθησαν.
Είναι δυνατόν να έχουν οποιαδήποτε προοπτική συμμαχικά σχήματα που δεν στηρίζονται σε ένα μίνιμουμ πολιτικής εμπιστοσύνης, αλλά χαρακτηρίζονται από αβυσσαλέο μίσος ανάμεσα στις συνιστώσες τους, που η καθεμιά υποβλέπει τις άλλες και βλέπει το συμμαχικό σχήμα σαν μαζικό χώρο; Μέχρι πότε μπορούν ν’ αντέξουν οι όποιες ισορροπίες; Κάποια στιγμή το σκοινί θα σπάσει. Και αν μεν σπάσει με πολιτικούς όρους, μπορεί κανείς να πει μικρό το κακό. Οταν όμως σπάει με τραμπουκισμούς και λιντσαρίσματα, τότε το πράγμα αλλάζει. Τότε αποκαλύπτεται η σαπίλα των ιδεών και των αντιλήψεων με τις οποίες διαπαιδαγωγήθηκαν νέοι αγωνιστές που μπήκαν στο κίνημα με διάθεση προσφοράς.
Η ΕΑΑΚ, παρά τους οπορτουνισμούς, τις αντιφάσεις και τις ανακολουθίες της, είχε μια θετική συνεισφορά στο «μπλοκ των καταλήψεων» των τελευταίων ετών. Πλέον (η υποχώρηση των φοιτητικών αγώνων σίγουρα έχει τη δική της συνδρομή στις εξελίξεις), ο οπορτουνισμός, οι οργανωτίστικες μέθοδοι, ο χωρίς αρχές φραξιονισμός έγιναν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά και αυτά –μαζί με την ανυπαρξία αρχών και συνεκτικού προγραμματικού ιστού– οδηγούν στην κατάντια των συγκρούσεων που θυμίζουν πόλεμο συμμοριών για τον έλεγχο του δρόμου.
