Στην αθλητική επικαιρότητα της βδομάδας που πέρασε κυριάρχησαν οι εξελίξεις στα διοικητικά της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Την περασμένη Δευτέρα, ο Τζίγγερ ανακοίνωσε ότι, για το καλό της ομάδας και προκειμένου να διασφαλιστεί η ενότητα της Παναθηναϊκής οικογένειας, χαρίζει στον Πατέρα, στον Βγενόπουλο και στους συμμάχους τους, το 25% των μετοχών της οικογενείας Βαρδινογιάννη, προκειμένου να αποκτήσουν την απόλυτη πλειοψηφία των μετοχών της ομάδας και να μπορέσουν απερίσπαστοι να υλοποιήσουν το όραμά τους για τον Παναθηναϊκό. Ταυτόχρονα, δεσμεύτηκε ότι θα στηρίξει τον Πατέρα για πρόεδρο της ΠΑΕ και θα βοηθήσει με κάθε τρόπο για να γίνουν πράξη οι αγωνιστικοί στόχοι που έχουν τεθεί και ιδιαίτερα η κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Στη συνάντησή τους την περασμένη Τετάρτη, Τζίγγερ, Πατέρας και Βγενόπουλος, συμφώνησαν στη 2η εποχή της πράσινης πολυμετοχικότητας. Ο μεγάλος κερδισμένος από τις εξελίξεις είναι ο Τζίγγερ. Αρκεί να σκεφτούμε τι ήθελε ο Τζίγγερ στις διαπραγματεύσεις του Μάη και τι περιλαμβάνει η συμφωνία του Σεπτέμβρη. Το Μάη, ο Τζίγγερ ήθελε τον Πατέρα πρόεδρο και την ομάδα υπό τον έλεγχο της οικογένειας, αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΠΑΕ για να καλυφτεί το κόστος των μεταγραφών, να βρει συνέταιρους για να καλυφθεί η οικονομική τρύπα της ΠΑΕ, να φανεί ενωτικός στους οπαδούς του Παναθηναϊκού, να έχει άλλος την ευθύνη για την πορεία της ομάδας και να προχωρήσει η κατασκευή του νέου γηπέδου στο Βοτανικό, με βάση το σχεδιασμό που ο ίδιος έχει κάνει. Με τη συμφωνία του Σεπτέμβρη κατάφερε να ξεμπερδέψει μια και καλή με τη μερίδα των οπαδών που του έκαναν πόλεμο, διασφάλισε τα συμφέροντα της ομάδας (άρα και τα επιχειρηματικά του συμφέροντα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι επαγγελματικές ομάδες είναι πριν και πάνω απ’ όλα καπιταλιστικές επιχειρήσεις), διατηρεί τον έλεγχο του πλειοψηφικού πακέτου του Παναθηναϊκού τουλάχιστον μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι, αναγκάζει τους Πατέρα και Βγενόπουλο να συμμετέχουν στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΠΑΕ και να νομιμοποιήσουν τις επιλογές από το Μάη μέχρι σήμερα, να μεταθέτει την ευθύνη των εξελίξεων στο νέο πρόεδρο και τέλος το γήπεδο του Βοτανικού να μείνει καταρχήν εκτός συμφωνίας (Πατέρας και Βγενόπουλος θα ενημερωθούν το επόμενο δεκαήμερο για τις εξελίξεις). Σε απλά ελληνικά δεν δεσμεύτηκε ν’ αλλάξει κάτι στον αρχικό σχεδιασμό. Από την πλευρά τους, Πατέρας και Βγενόπουλος απέκτησαν τη διοίκηση της ομάδας και κέρδισαν χρόνο, αφού μετέθεσαν τις οριστικές εξελίξεις στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου. Βέβαια, επικοινωνιακά χάνουν, καθώς μια μεγάλη μερίδα υποστηρικτών τους, που ήθελε άμεσα λύσεις, «πάγωσε», γιατί έδειξαν ότι «φοβούνται» να αναλάβουν μόνοι τους τις τύχες της ομάδας.
Επί της ουσίας, οι δυο πλευρές προχώρησαν σε μια προσωρινή ανακωχή και ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο Μαρινάκη, γιατί σαν καλοί καπιταλιστές ξέρουν ότι αυτό που μετράει είναι η διατήρηση του Παναθηναϊκού στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος και τα φράγκα από την απευθείας συμμετοχή στους ομίλους του Champions League.
Από κακή έως μέτρια χαρακτηρίζεται η αγωνιστική παρουσία της Εθνικής Ελλάδας στα δυο παιχνίδια για τα προκριματικά του Euro 2012. Η ομάδα του Σάντος στον εντός έδρας αγώνα με τη Γεωργία (1-1 το τελικό αποτέλεσμα) δεν κατάφερε να πείσει ότι μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο και στον εκτός έδρας αγώνα με τους Κροάτες επιστράτευσε την τακτική Ρεχάγκελ, με δέκα παίχτες στην άμυνα και κορυφαίο τον Παπασταθόπουλο, για να αποσπάσει την ισοπαλία (0-0), διατηρώντας βαθμολογικά ακέραιες τις ελπίδες της για την πρωτιά του ομίλου. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η αγωνιστική παρουσία των εθνικών ομάδων αντικατοπτρίζει το επίπεδο του πρωταθλήματος κάθε χώρας. Παρά το γεγονός ότι στους συλλόγους μπορούν να αγωνίζονται και ξένοι παίχτες που «αλλοιώνουν» τη δυναμική των ομάδων, άρα και του πρωταθλήματος, στο ελληνικό πρωτάθλημα η παραπάνω άποψη βρίσκει την απόλυτη δικαίωση. Χρόνο με το χρόνο η ποιότητα του πρωταθλήματος πέφτει, η «ποδοσφαιρική» παραγωγή της χώρας μας είναι από μικρή έως ελάχιστη και η οικονομική κρίση έχει αναγκάσει τους ελληνικούς συλλόγους να «επενδύουν» σε δευτεροκλασάτους ξένους ποδοσφαιριστές, που αφαιρούν και δεν προσθέτουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η κατάκτηση του Euro 2004 δεν κατάφερε να αλλάξει την εξέλιξη του ποδοσφαίρου στη χώρα μας και πλέον η κατάσταση θα χειροτερεύει συνεχώς, με προοπτική να επιστρέψουμε στην προ Euro εποχή.
Αποτυχημένη ήταν και η παρουσία της Εθνικής μπάσκετ στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Τουρκίας. Το έργο της ομάδας ήταν από την αρχή δύσκολο, αφού η πορεία της εξαρτιόταν σε σημαντικό βαθμό από το αποτέλεσμα του αγώνα με τη διοργανώτρια Τουρκία, που θα έκρινε και την πρωτιά στον όμιλο. Απαντες,, όμως, ομοσπονδία, προπονητές και παίχτες, είχαν φροντίσει να σηκώσουν τους τόνους και να θέτουν ως στόχο την κατάκτηση μεταλλίου. Αγωνιστικά τα πάντα κρίθηκαν στην έλλειψη ψηλών, αφού ο Σχορτσιανίτης δεν είχε τη δυνατότητα να βγάλει ολόκληρο αγώνα και ο Μπουρούσης δεν μπόρεσε να επανέλθει στο επιθυμητό αγωνιστικό επίπεδο, μετά τον τραυματισμό του. Στον αγώνα με την Τουρκία, οι παίχτες της Εθνικής δεν κατάφεραν να αντέξουν μέχρι το τέλος και από τη στιγμή που έχασαν την πρωτιά στον όμιλο άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση. Η σωστή –κατά την ταπεινή μου γνώμη– απόφαση να διαλέξουν αντίπαλο και να χάσουν από τη Ρωσία, προκειμένου να γλυτώσουν την αναμέτρηση με τους Αμερικανούς, δεν είχε πρακτικό αποτέλεσμα, αφού ο συνδυασμός των αποτελεσμάτων στον όμιλο της Ισπανίας έφερε αντίπαλο στη φάση των «8» τους Ιβηρες, αντί των επιθυμητών Γάλλων.
Στον αγώνα με την Ισπανία, η αδυναμία της Εθνικής να αντιμετωπίσει τους ψηλούς της αντίπαλης ομάδας ήταν εμφανής και παρά την ηρωική προσπάθεια του Διαμαντίδη, το αποτέλεσμα ήταν η ήττα και ο αποκλεισμός. Το πλέον αξιοσημείωτο γεγονός ήταν η απόφαση του Διαμαντίδη να σταματήσει να αγωνίζεται με την Εθνική. Οι αυξημένες αγωνιστικές υποχρεώσεις με τις ομάδες τους έχουν φέρει τους περισσότερους διεθνείς παίχτες στα όρια της αντοχής τους και με δεδομένο ότι δεν μπορούν να πουν όχι στους συλλόγους, η επιλογή να σταματήσουν να αγωνίζονται με την εθνική ομάδα, προκειμένου να ξεκουραστούν και να αντέξουν την πίεση, γίνεται μονόδρομος. Την αρχή έκανε ο Παπαλουκάς, ακολούθησε ο Διαμαντίδης και είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι. Οσο για κάποιους κύκλους της ομοσπονδίας, που κατηγο- ρούν για αχαριστία και αγνωμοσύνη τους παίχτες, καλό θα ήταν να σταματήσουν να μιλούν, γιατί με τις δικές τους επιλογές έχουν μετατρέψει τους αθλητές σε μηχανές παραγωγής καλαθιών και τους έχουν αναγκάσει να ξεπεράσουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.
Με θετικό τρόπο αντιμετώπισαν οι αθλητικές εφημερίδες την είδηση τις σύλληψης 6 οπαδών του ΠΑΟΚ για συμμετοχή σε επεισόδια, τονίζοντας ότι το κράτος επιτέλους αρχίζει να λειτουργεί και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του με έργα και όχι με λόγια. Το γεγονός, όμως, ότι οι πέντε από τους έξι, που κατηγορούνται με κακουργηματικές πράξεις, οδηγήθηκαν στις φυλακές δείχνει ότι από την πλευρά του κράτους υπάρχει διάθεση για σκληρή καταστολή. Eντύπωση προκαλεί ότι στην περίπτωση των ΠΑΟΚτζήδων οι μπάτσοι κινητοποιήθηκαν και «βρήκαν» τους υπαίτιους (το αν είναι οι πραγματικοί ή πρόκειται για σκευωρία και προσπάθεια να φιμωθεί η φωνή των οπαδών του ΠΑΟΚ, όπως ισχυρίζονται οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας, θα το δούμε στο άμεσο μέλλον), ενώ ακόμη περιμένουμε την ταυτοποίηση των δραστών της επίθεσης εναντίον του Μπάγιεβιτς στην Καλλιθέα. Μήπως τελικά έχει δίκιο η Original, που από την πρώτη στιγμή είχε δηλώσει ότι δεν έχει σχέση με το συγκεκριμένο επεισόδιο και ότι η αποκάλυψη της ταυτότητας των δραστών θα κάνει πολλούς απ’ αυτούς που την καταδίκασαν δημόσια και ζητούσαν την παραδειγματική τους τιμωρία να καταπιούν την γλώσσα τους;
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
