Οταν ένας μπάτσος σημαδεύει, πυροβολεί και σκοτώνει εν ψυχρώ ένα 15χρονο μαθητή, έχουμε ένα «ατυχές γεγονός», μια «τραγική στιγμή», μια «απαράδεκτη πράξη». Οταν μια οργάνωση ένοπλης επαναστατικής βίας πυροβολεί και τραυματίζει έναν άνδρα των ΜΑΤ, δηλαδή του αστυνομικού σώματος που είναι υ- πεύθυνο για το μακέλεμα χιλιάδων διαδηλωτών, έχουμε ένα «δολοφονικό πλήγμα στην καρδιά της δημοκρατίας». Πέραν των άλλων, έχουν και το συμβολισμό τους οι λέξεις. Σύμβολο της δημοκρατίας τους, της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας του κεφάλαιου, είναι ο ΜΑΤάς. Ας το θυμόμαστε αυτό…
Τα γεγονότα του Δεκέμβρη είναι ακόμη νωπά στη μνήμη όλων μας. Ενας μπάτσος δολοφόνησε εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Η Αστυνομία έσπευσε να υιοθετήσει αμέσως την εκδοχή περί «πυροβολισμού στον αέρα» και «εξοστρακισμού». Το ίδιο και ο πολιτικός της προϊστάμενος Π. Παυλόπουλος. Υπήρχαν όμως αυτόπτες μάρτυρες στο συμβάν. Πολλοί αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν την εν ψυχρώ δολοφονία. Η οργή ξεχείλισε. Ποτάμι ορμητικό πλημμύρισε τους δρόμους. Με το αισθητήριο, που προέρχεται από τη γνώση, πολύς κόσμος κατάλαβε ότι και το νέο έγκλημα πρόκειται να συγκαλυφθεί.
Η οργή ήταν συσσωρευμένη. Γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που αστυνομικό όπλο σκοτώνει πολίτη. Μόνο που στην περίπτωση του 15χρονου τα πράγματα ήταν πιο προκλητικά. Δεν υπήρχε διαδήλωση, σύγκρουση, εν θερμώ διαδικασία. Ηταν μια ήσυχη χειμωνιάτικη βραδιά σε μια γωνιά στα Εξάρχεια. Ομως, ανεξάρτητα από τις συνθήκες, ήταν ένα 15χρονο παιδί που ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο: Κουμής, Κανελοπούλου, Καλτεζάς και τόσοι άλλοι. Οι περισσότεροι ανώνυμοι μετανάστες, που το νήμα της ζωής τους κόπηκε βίαια από μια αστυνομική σφαίρα. Τις περισσότερες φορές γιατί δοκίμασαν να τρέξουν, αλλά κάμποσες φορές ενώ στέκονταν ακίνητοι. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ουδείς μίλησε για «πλήγμα στη δημοκρατία». Στις περιπτώσεις των δολοφονημένων μεταναστών, μάλιστα, το σύστημα μάς έβγαλε κοροϊδευτικά τη γλώσσα: «το όπλο του αστυνομικού εκπυρσοκρότησε τυχαία»!
Οταν η οργή της νεολαίας μετατράπηκε σε εξέγερση, όταν η λαϊκή αντιβία εκδηλώθηκε σε τεράστιες διαστάσεις, οι ιδεολογικοί μηχανισμοί που έως εκείνη τη στιγμή έδειχναν «κατανόηση» ταρακουνήθηκαν. Τα στελέχη τους έπιασαν δουλειά: «χάος, αναρχία, απειλή κατά των φιλήσυχων πολιτών, η δημοκρατία στο απόσπασμα».
Υπάρχει ένα λεπτό σημείο, μετά το οποίο οι ανεκτοί διαδηλωτές μετατρέπονται σε «εχθρούς της δημοκρατίας». Οταν διαβούν το χαντάκι της παραλυτικής αστικής νομιμότητας και αμφισβητήσουν έμπρακτα το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σου ανοίγουν το κεφάλι με τα γκλομπ, εσύ απαγορεύεται να τους πετάξεις πέτρα. Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σε στέλνουν στο νοσοκομείο με τα χημικά, εσύ απαγορεύεται να πετάξεις μολότοφ (η χρήση της πλέον χαρακτηρίζεται πάντα ως ζεύγος κακουργημάτων: «κατοχή και χρήση εκρηκτικών»!).
Θα έπρεπε να περιμένουμε, λοιπόν, τα όσα ακολούθησαν τους πυροβολισμούς κατά των ΜΑΤάδων στην πίσω πλευρά του υπουργείου Πολιτισμού, που τραυμάτισαν έναν απ’ αυτούς. Στην προκείμενη περίπτωση το μονοπώλιο της κρατικής βίας αμφισβητήθηκε σε ψηλό βαθμό. Σε βαθμό που έχει να κάνει με τη ζωή. Και οι μηχανισμοί πρέπει να δουλέψουν διπλοβάρδιες για να διαστρέψουν την αλήθεια, για να κάνουν το άσπρο μαύ-ρο, για να αποκόψουν τις όποιες πράξεις επαναστατικής βίας από το λαό. Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους. Οι πολίτες του οφείλουν να παραμένουν υποταγμένοι και να υφίστανται αυτή τη βία κάθε φορά που διεκδικούν δικαιώματα.
Οταν τοποθετήσουμε έτσι τα πράγματα, θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει καμιά διαφορά στην αντιμετώπιση από το αστικό κράτος της αντιβίας, είτε πρόκειται για την αντιβία των μαχητικών διαδηλώσεων είτε για την αντιβία οργανωμένων πολιτικών ομάδων που δρουν στην παρανομία. Η μόνη διαφορά έχει να κάνει με την ένταση της αντιβίας, με το πόσο ψηλά μπαίνει κάθε φορά ο πήχης. Για το αστικό κράτος, όμως, ο συναγερμός χτυπάει το ίδιο και στη μια και στην άλλη περίπτωση.
ΥΓ1: Το ΠΑΣΟΚ ξεσάλωσε και πάλι βγαίνοντας από τα δεξιά στην κυβέρνηση της ΝΔ. Ξεχνούν, όμως, ότι ήταν δικά του κυβερνητικά στελέχη που το 2002-2003 δήλωναν αυτάρεσκα και αλαζονικά ότι η «τρομοκρατία» στην Ελλάδα τελείωσε.
ΥΓ2: Ούτε η στάση του Περισσού μας εξέπληξε. Οταν ανακάλυψε «οργανωμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης» και «ξένο δάκτυλο» πίσω από την εξέγερση της νεολαίας, υπήρχε περίπτωση να μην πει το ίδιο για μια ενέργεια που όλα δείχνουν ότι έχει γίνει από οργανωμένη ομάδα του αντάρτικου πόλεων; Τώρα τα συνέδεσε και τα δύο σε αλυσίδα. Πράκτορες στη μια περίπτωση, πράκτορες και στην άλλη, μόνο στον Περισσό θα έχετε το κεφάλι σας ήσυχο. Ντούροι, αγωνιστικοί και προπαντός νόμιμοι και κοινοβουλευτικοί.
ΥΓ3: Είμαστε βέβαιοι πως μέσα στο Σαββατοκύριακο θα διαβάσουμε στα «εκτός των τειχών» έντυπα τις γνωστές περισπούδαστες αναλύσεις για το «ρόλο τέτοιων ενεργειών» και το πόσο «πίσω πάνε το κίνημα». Δεκαετίες τώρα η ίδια καραμέλα, δε λέει να λιώσει. Οποιος όμως γνωρίζει καλά την ιστορία των τελευταίων 35 ετών γνωρίζει πως το κίνημα το πήγε κατά διαόλου η δράση των ρεφορμιστών, των οπορτουνιστών, των κάθε είδους φορέων του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Ας μας πουν μία έστω περίπτωση που το κίνημα ήταν έτοιμο να εφορμήσει και ήρθε μια ενέργεια οργάνωσης του ένοπλου να το στείλει πίσω.
ΥΓ4: Την άποψη και τα αισθήματα των αστικών κομμάτων και των διάφορων παπαγάλων των ΜΜΕ για τον τραυματισμό του ΜΑΤά την πληροφορηθήκαμε. Τους είδαμε και πάλι… συντετριμμένους και οργισμένους. Την άποψη και τα αισθήματα των εξεγερμένων νέων, που βίωσαν το θάνατο ενός συνομηλίκου τους και δοκίμασαν στα κορμιά τους τη βία από τις ορδές των αφιονισμένων ΜΑΤάδων, γιατί δεν τη ρωτούν;
