Μια βδομάδα μετά από την «πανηγυρική» ψήφιση από τη Γερουσία του αντιεκπαιδευτικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι και παρά τον «τσαμπουκά» που η τελευταία επέδειξε απέναντι σε εκατομμύρια ιταλούς μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και γονιούς, αποφάσισε τελικά να «παγώσει» τον ψηφισμένο πλέον νόμο μέχρι να «ηρεμήσουν τα νερά».
«Οι διαδηλώσεις έφεραν αποτέλεσμα. Ο Καβαλιέρε δεν θέλει να διακινδυνεύσει και δεν έχει καμία διάθεση να πυρπολήσει τις πλατείες, κυρίως σε μια περίοδο που οι διαμαρτυρίες των φοιτητών και των καθηγητών φαίνεται να συνδέονται και με την οικονομική κρίση», έγραψε η εφημερίδα «Ρεπούμπλικα», ανακοινώνοντας την άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης.
Δυστυχώς, το νέο θάφτηκε από τον παγκόσμιο Τύπο κάτω από τον ορυμαγδό των ειδήσεων για τις αμερικάνικες εκλογές. Αλλωστε, το μήνυμα αυτής της υποχώρησης δε «βολεύει» την κατεύθυνση της γενικής απάθειας που προπαγανδίζουν τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης. Ομως, αυτό δεν αναιρεί το αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι το εκπαιδευτικό κίνημα στην Ιταλία κατέγραψε την πρώτη του νίκη, διαψεύδοντας όλους αυτούς που πιστεύουν ότι οι κινητοποιήσεις δεν φέρνουν αποτελέσματα. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μια εποχή «βαλτώματος» των λαϊκών αντιδράσεων στην Ευρώπη.
Είναι σίγουρο ότι ο αγώνας δεν τελείωσε ακόμα. Αλλωστε, το εκπαιδευτικό κίνημα στην Ιταλία δεν φαίνεται να «μασάει», οργανώνοντας νέο γύρο κινητοποιήσεων, αφού έχει ήδη στριμώξει την κυβέρνηση στη γωνία. Ποιος είπε ότι οι κυβερνήσεις δεν φοβούνται τη λαϊκή αγανάκτηση όταν αυτή μετατρέπεται σε αγώνα;
