Γεμάτα ταμεία, άδεια στομάχια (τις πταίει;)
Μπατσοάμιλλα σε Ελλάδα και Δανία
Δεν υπήρξε Κοπενχάος
Απογείωση κερδών – Ιωση αποδοχών
Τον έκανε Μπερλου-σκόνη
Το έθνος των προλετάριων και το έθνος των καπιταλιστών
Γιορτές χωρίς φωτιά ή πυροτέχνημα; Τς… τς… τς
♦ Αλλο Τουπαμάρος, κι άλλο Πέπε (νυν), το πιπί της Μάρως (συγνώμη Μάρω…).
♦ Στα πλαίσια του «όλοι φταίμε» το «9» της Ελευθεροτυπίας, 12-12-09.
♦ Λοιπόν στη Γκρεκολάνδη ενέσκηψε Georg, ο οποίος επιθυμούσε να δανείσει τη χώρα (να την κάνει Δανία, δηλαδή) κι έτσι είπε στους χαχόλους (έτσι νόμιζε) ότι αυτό που φόραγαν (το ρούχο) ήταν φαρδύ (πολύ φαρδύ και άνετο) –από τις βαλβολίνες μάλλον των ηλιελαίων που έτρωγαν– και είπε να φορέσουν άλλη μια ζώνη (αγνότητας;) με περισσότερες τρύπες από την προηγούμενη. Μάλιστα στην εργατική τάξη της χώρας αύξησε τα δοσίματα (τους έμεινε κάτι λιγότερο από το μισό σώβρακο) ώστε να αισθαν- θούν εθνικά υπερήφανοι που συμβάλλουν συναινώντας σε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια (βλέπε μέγιστο κέρδος) να αποφευχθεί η οποιαδήποτε κρίση (που όμως εξακολουθούσε να υπάρχει και να gamai τεράστιο μέρος του πληθυσμού –του ανεργοεργαζόμενου– κάνοντάς τον σιγά-σιγά πληβυσμό)… Μα, μόνος του τα έκανε όλα αυτά; Οχι βέβαια! Στην πασαρέλα (του συστήματος) –κάτι σαν line up– υπήρχαν κι άλλοι/ες άξιοι συνεργάτες: π.χ. οι ποτέ, μα μηδέποτε εργαζόμενοι πολίτες που έβγαζαν τη μέρα όσα 1.000 σκλάβοι δουλεύοντας μέρα-νύχτα. Αυτοί είχαν ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά (όχι του Αυτιά) – έτσι κι αλλιώς γαμόδερναν… Ηταν επιπλέον κι ένας δράκος που τον έλεγαν Μελ, ο οποίος αν και γέρων ήταν ακμαίος όταν έδινε συμβουλές για το πως να ρουφηχτεί (κι άλλο) αίμα (επ’ ευκαιρία: P. Bakoyianni, get well soon…), ήταν κι αυτός που έφτιαχνε σαμάρια (γαϊδούρι ξεσαμάρωτο), ήταν κι ο Αλέξης Α’ ο ελάσσων, που προγραμμάτιζε τα πάντα (μέχρι και την αντιπολίτευσή του προγραμματική την έκανε…), μόνο, βέβαια, δεν του ‘βγαινε του ανθρώπου διότι ο Αλέκος ο Α’ ο γενειοφόρος δεν έπαιζε σωστά, κι όλο του ‘βαζε τρικλοποδιές. Ηταν και κάτι επιδοτούμενα κομματ-ίδια (μύδια) που ξυρίζονταν σύριζα (και τούμπες έκαναν λόγω κρατικής χρηματοδότησης). Ηταν κι ένα μαγαζάκι που περίσσευε (αλλά ήταν πάντα αναγκαίο…), ο Περισσός, ο οποίος προσπαθούσε επί δεκαετίες να κάνει μια συλλογή κυάμων –κύαμοι είναι τα κουκιά– αλλά δεν του ‘βγαινε. Κι όλο προσπαθούσε να κρατήσει και δε φανέρωνε τη μάσκα κάτω από τη μάσκα που κρατούσε («Τρύπες»). Επαιζε και μαγκιά άμα λάχει. Βέβαια μακριά από κει που δενότανε τ’ ατσάλι, γιατί ως γνωστό για να δεθεί τ’ ατσάλι θέλει κανείς να έχει αρχίδια κι όχι να είναι (στον ενικό). Οι καναπέδες έχουν ζεσταθεί από την πολλή χρήση κι οι κώλοι (αν και σφίγγονταν) δεν έριχναν ούτε μια πορδή (μήπως θεωρηθεί κακούργημα…). Κάποιες φορές οι δρόμοι γέμιζαν (ζόρικα και κάργα) με ξαναμμένους δικυκλιστές που είχαν στύση όταν έβλεπαν αίμα να τρέχει. Οταν έπεφταν όμως από το δίκυκλο έτρεχαν και δεν έφταναν όταν η κατάσταση γινόταν hard core. (Εδώ η γιαγιά σταμάτησε να μιλάει και χάιδεψε τον υπονομευτή τυφλοπόντικα…).
♦ Πολύ, μα πολύ, το τραβάει το σκοινί ο κ. Α. Δοξιάδης (βλ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13-12-09).
♦ ΠΑΣΟΚ: πρώτα ο πωλητής.
♦ Η γ.γ. του ΚΚΕ δήλωσε ότι πρόκειται για «θέατρο για το οποίο δεν ευθύνεται ο πρόεδρος της δημοκρατίας». Και προσέθεσε: «Πάμε στη σύσκεψη αλλά δε θα βάλουμε καμία υπογραφή». Αφού η αρχηγοκομματοσύσκεψη ήταν θέατρο γιατί πήγε; Για να υποδυθεί το ρόλο που αποδέχεται να παίζει στο πολιτικό σύστημα. Και γιατί, άραγε, κόπτεται για τον Παπούλια; Τι κομπρεμί υπάρχει (ή έχει υπάρξει); Οσο για την υπογραφή που δεν έβαλε, no problem: την έβαλε το ’74 ο Χ. Φλωράκης φαρδιά-πλατιά, ομνύοντας στο δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας, και όσο επί Οικουμενικής (επειδή δεν είμαστε λωτοφάγοι…) συγγνώμη, δηλαδή, αλλά για τη διαφάνεια και τη διαφθορά δε συνεργάστηκαν (ως Συνασπισμός) με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ; Και ταυτόχρονα έβαλαν την υπογραφή τους για πάγωμα σε μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις;
♦ «Οι μικροί και μεσαίοι καπιταλιστές, αν και παραμένουν βέβαια εκμεταλλευτές, υφίστανται ταυτόχρονα την εκμετάλλευση των μονοπωλίων που τους αποσπούν τη μεγάλη μάζα της υπεραξίας». [Δ. Ανδρουλάκης: «Θέματα του κράτους και της επανάστασης», ΚΟΜΕΠ (Περισσού), τ.9, Σεπτέμβρης 1977].
♦ «Αλλά ένας καλός εργαζόμενος κάτοχος της τέχνης του και της ειδικότητάς του και όταν ξέρει κι άλλες τέχνες, θα μπορεί με καλύτερους όρους να πουλήσει την εργατική του δύναμη, θα έχει κύρος στη δουλειά του, στους εργαζόμενους, στην κοινωνία, και θα παλεύει επόμενα από καλύτερες θέσεις, για τα δικαιώματά του, θα έχει κάποια σταθερή θέση στη δουλειά του και την ταξική πάλη». [«Ευρεία περίληψη της εισήγησης του Γραφείου σε πλατιά συνεδρίαση του ΚΣ της ΚΝΕ», ΚΟΜΕΠ (Περισσού), τ.7, Ιούλης ‘77] .
Βασίλης
