Του Ρόμπερτ Ινλακές *
για το The Palestine Chronicle
Αντί να πετύχουν οτιδήποτε μέσω της διπλωματίας, η ρητορική της λιβανικής κυβέρνησης γινόταν ολοένα και πιο εχθρική απέναντι στη Χεζμπολά και στον κύριο υποστηρικτή της, το Ιράν.
Η σημερινή ηγεσία του Λιβάνου υποστηρίζει ότι το Ιράν τούς χρησιμοποιεί «ως διαπραγματευτικό χαρτί» και επιμένει να επιδιώκει τον αφοπλισμό της Χεζμπολά, υποστηρίζοντας ότι όλοι εκτός από το Ισραήλ αποτελούν εμπόδιο για την «ειρήνη». Αυτοί οι ισχυρισμοί όχι μόνο είναι κατάφωρα ψευδείς, αλλά ενδέχεται επίσης να έχουν καταστήσει την κυβέρνηση της Βηρυτού εντελώς παράνομη.
Νωρίτερα την προηγούμενη εβδομάδα, ανακοινώθηκε επίσημα από τις ΗΠΑ ακόμη μία «συμφωνία κατάπαυσης του πυρός», έπειτα από έναν τρίτο γύρο απευθείας διαπραγματεύσεων μεταξύ λιβανέζων και ισραηλινών αξιωματούχων στην Ουάσιγκτον. Ωστόσο, τα μόνα μέρη όπου αυτή η κατάπαυση του πυρός υπήρχε πραγματικά ήταν η φαντασία των λιβανέζων αξιωματούχων και ο ιστότοπος του Λευκού Οίκου. Επί του πεδίου, αυτές οι δηλώσεις δεν έχουν καμία επίδραση ούτε σε όσα κάνει το Ισραήλ ούτε στον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η Χεζμπολά.
Μέχρι την Παρασκευή, ένας απογοητευμένος πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν και ο πρωθυπουργός του Nαουάφ Σαλάμ εξαπέλυσαν δημόσια επιθέσεις τόσο κατά της Χεζμπολά όσο και κατά του Ιράν. Παρότι μίλησαν ξεχωριστά στα μίντια, αναπαρήγαγαν ακριβώς τα ίδια φιλοϊσραηλινά σημεία συζήτησης.
Αν και κάποιοι επέλεξαν να σιωπήσουν σχετικά με τη φύση της συμπεριφοράς των Ναουάφ Σαλάμ και Ζοζέφ Αούν, αυτοί οι δύο πλέον διατυπώνουν κατηγορίες που πρέπει να αποδομηθούν συστηματικά.
Ζώντας στη Βηρυτό, δουλεύοντας για την Ουάσιγκτον
Καταρχάς, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο πρόεδρος του Λιβάνου ισχυρίζονται ότι η Χεζμπολά δεν εκπροσωπεί τη βούληση του λιβανικού λαού. Για να το θέσουμε ωμά, ούτε εκείνοι την εκπροσωπούν.
Παρότι δεν υπάρχει επίσημη απογραφή που να αποδεικνύει οριστικά ποιο ποσοστό του λιβανικού πληθυσμού ανήκει σε κάθε συγκεκριμένο θρησκευτικό δόγμα, η επικρατούσα άποψη είναι ότι οι Σιίτες αποτελούν τη μεγαλύτερη ομάδα. Αυτό είναι σημαντικό εξαρχής, καθώς ο Λίβανος είναι μια χώρα για την οποία δεν μπορεί κανείς να μιλήσει χωρίς να συμπεριλάβει το ζήτημα των θρησκευτικών κοινοτήτων.
Η Βηρυτός διαθέτει ομολογιακό σύστημα διακυβέρνησης, πράγμα που σημαίνει ότι ο πρόεδρος πρέπει να είναι Μαρωνίτης Χριστιανός, ο πρωθυπουργός Σουνίτης Μουσουλμάνος και ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Σιίτης Μουσουλμάνος. Επιπλέον, το κοινό δεν εκλέγει τον πρωθυπουργό ή τον πρόεδρο όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες, αλλά εκλέγει τα μέλη του κοινοβουλίου και μπορεί να εκφράσει τη βούλησή του στις τοπικές εκλογές.
Η Χεζμπολά είναι το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη χώρα και, μαζί με το Κίνημα Αμάλ, που επίσης είναι δημοφιλές μεταξύ των Σιιτών του Λιβάνου, ούτε ο Ναουάφ Σαλάμ ούτε ο Ζοζέφ Αούν θα είχαν εκλεγεί στην εξουσία. Ο Αούν ήταν πρώην διοικητής του λιβανικού στρατού και η προτιμώμενη επιλογή των ΗΠΑ, ενώ ο Σαλάμ εγκατέλειψε τη θέση του ως δικαστής στο Διεθνές Δικαστήριο (International Court of Justice – ICJ) για να αναλάβει το σημερινό του ρόλο, γεγονός που τον καθιστούσε σχετικά εξωτερικό πρόσωπο για το οποίο το λιβανικό κοινό γνώριζε ελάχιστα προτού αναλάβει καθήκοντα.
Χωρίς την ψήφο της Χεζμπολά και του Κινήματος Αμάλ, η σημερινή λιβανική κυβέρνηση δε θα βρισκόταν καθόλου στην εξουσία, πράγμα που σημαίνει ότι τόσο ο πρόεδρος όσο και ο πρωθυπουργός βρίσκονται εκεί επειδή τους το επέτρεψαν. Το 2022, η βούληση του λιβανικού λαού εκφράστηκε μέσω μιας ψήφου που δημιούργησε τεράστιο χάσμα μεταξύ των κοινοβουλευτικών μπλοκ.
Το ίδιο το λιβανικό κοινοβούλιο έχει τις μισές έδρες του δεσμευμένες για Μουσουλμάνους και τις άλλες μισές για Χριστιανούς· αυτό δεν αλλάζει ανεξάρτητα από το αν μία ομάδα αποτελεί μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού ή όχι. Στις τελευταίες εκλογές, αντί το Ελεύθερο Πατριωτικού Κινήματος (Free Patriotic Movement) να καταλάβει τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών που αναλογούν στους Χριστιανούς — ένα κόμμα που έχει συνεργαστεί με τη Χεζμπολά και την Αμάλ — οι δεξιές Λιβανικές Δυνάμεις (Lebanese Forces – LF) κέρδισαν τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών μεταξύ των χριστιανικών κομμάτων.
Για όσους δεν το γνωρίζουν, οι LF έχουν τις ρίζες τους στις φασιστικές πολιτοφυλακές που υποστηρίζονταν από το Ισραήλ και καθοδηγούνται από τον έντονα φιλοαμερικανό πρώην πολέμαρχο Σαμίρ Γκεαγκέα, έναν καταδικασμένο δολοφόνο που αργότερα έλαβε χάρη. Αυτό δημιούργησε πολιτικό αδιέξοδο, με καμία πλευρά να μην συμφωνεί στο σχηματισμό κυβέρνησης.
Αυτό ίσχυε μέχρι που το Ισραήλ εξαπέλυσε την πλήρους κλίμακας επίθεση και εισβολή του στον Λίβανο τον Σεπτέμβριο του 2024. Προκειμένου να προσπαθήσουν να σταθεροποιήσουν τον Λίβανο μετά τον πόλεμο, η Χεζμπολά και η Αμάλ ουσιαστικά υποχώρησαν απέναντι στους πολιτικούς τους αντιπάλους, επιτρέποντας στους Ζοζέφ Αούν και Ναουάφ Σαλάμ να αναλάβουν την εξουσία.
Επομένως, η κυβέρνηση που σχηματίστηκε τον Φλεβάρη του 2025 δεν αποτελεί έκφραση της βούλησης του λιβανικού λαού· επιβλήθηκε σε ένα έθνος που μόλις είχε υποστεί το κόστος των αδιάκριτων ισραηλινών επιθέσεων εναντίον του. Επιπλέον, τα δημοσκοπικά δεδομένα που δημοσιεύτηκαν νωρίτερα φέτος δείχνουν ξεκάθαρα ότι σημαντικό μέρος των Λιβανέζων αντιτίθεται στον αφοπλισμό της Αντίστασης της χώρας χωρίς να υπάρχει σε ισχύ κατάλληλο αμυντικό σχέδιο και ότι θεωρεί το Ισραήλ ως την υπ’ αριθμόν ένα απειλή.
«Η Χεζμπολά ξεκίνησε τον πόλεμο κατ’ εντολή του Ιράν»
Οι Ζοζέφ Αούν και Ναουάφ Σαλάμ υποστηρίζουν ότι η Χεζμπολά ευθύνεται για τον συνεχιζόμενο πόλεμο στον Λίβανο και ότι αυτός ξεκίνησε κατόπιν εντολών που στάλθηκαν στον γενικό γραμματέα της, σεΐχη Ναΐμ Κάσεμ, από την Τεχεράνη. Αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα ισραηλινό αφήγημα hasbara (σ.σ. Hasbara σημαίνει εξήγηση – είναι η γκεμπελίστικη προπαγάνδα που χρησιμοποιεί το σιωνιστικό κράτος απευθυνόμενο στη διεθνή κοινή γνώμη) και μπορεί εύκολα να καταρριφθεί.
Καταρχάς, η Χεζμπολά άρχισε να εξαπολύει ανταποδοτικά πλήγματα κατά του Ισραήλ στις 2 Μάρτη του 2026· δεν «ξεκίνησε τον πόλεμο». Το Ισραήλ και ο Λίβανος συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός στις 27 Νοέμβρη του 2024. Η Χεζμπολά δεν παραβίασε τη συμφωνία πυροβολώντας έστω και μία φορά κατά του Ισραήλ, ωστόσο επί ολόκληρους 15 μήνες οι Ισραηλινοί δεν σταμάτησαν ποτέ να βομβαρδίζουν το νότιο τμήμα της χώρας, περιστασιακά βομβαρδίζοντας και τη Βηρυτό καθώς και τον βορρά.
Το Ισραήλ διέπραξε πάνω από 15.400 παραβιάσεις της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, σύμφωνα με τις ειρηνευτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών UNIFIL που σταθμεύουν στον νότιο Λίβανο, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων σε θέσεις της UNIFIL και χρήσης χημικών όπλων.
Σύμφωνα με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός της 27ης Νοέμβρη του 2024, οι ισραηλινές δυνάμεις που είχαν εισβάλει στον νότιο Λίβανο υποτίθεται ότι θα αποχωρούσαν πλήρως από το έδαφος της χώρας μέχρι τις 26 Γενάρη του 2025. Αυτή η προθεσμία παρατάθηκε αργότερα μέχρι τις 18 Φλεβάρη, αφού το Ισραήλ προέβαλε δικαιολογίες ότι χρειαζόταν περισσότερο χρόνο. Ωστόσο, οι Ισραηλινοί δεν αποχώρησαν ποτέ· αντίθετα, προχώρησαν στη δημιουργία περισσότερων στρατιωτικών θέσεων εντός λιβανικού εδάφους και στην καταστροφή αγροτικών εκτάσεων καθώς και πολιτικών υποδομών.
Εντωμεταξύ, η λιβανική κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να πιέσει τους Ισραηλινούς να αποχωρήσουν από τα κατεχόμενα λιβανικά εδάφη. Αντιθέτως, οι ΗΠΑ έστειλαν σχέδιο στην κυβέρνηση της Βηρυτού απαιτώντας τον πλήρη αφοπλισμό της Χεζμπολά και όλων των άλλων οργανώσεων αντίστασης που δρουν εντός της χώρας. Μέχρι τον Αύγουστο του 2025, η λιβανική κυβέρνηση είχε υιοθετήσει νομοθεσία σχετικά με σχέδιο αφοπλισμού.
Για 15 μήνες, η Χεζμπολά έλεγε επανειλημμένα στη λιβανική κυβέρνηση, την οποία είχε συμφωνήσει να φέρει στην εξουσία, ότι δε θα συζητούσε την παράδοση των όπλων της προτού το Ισραήλ αποχωρήσει από τον νότο και τερματίσει τους συνεχείς βομβαρδισμούς κατά του νότιου Λιβάνου. Η θέση της Χεζμπολά ήταν εδώ και καιρό σαφής: ήταν πρόθυμη να συζητήσει την ενσωμάτωσή της στο λιβανικό στρατό και μάλιστα είχε πολεμήσει στο πλευρό του στο παρελθόν για να αποτρέψει το Ισλαμικό Κράτος από το να καταλάβει λιβανικά εδάφη.
Αντί να επιτύχει οτιδήποτε μέσω της διπλωματίας, η ρητορική που προερχόταν από τη λιβανική κυβέρνηση γινόταν ολοένα και πιο εχθρική απέναντι στη Χεζμπολά και στον κύριο υποστηρικτή της, το Iράν, ενώ αρνιόταν να κάνει οτιδήποτε σχετικά με την κατοχή του νότου. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Σαλάμ αρνούνταν ακόμη και να αναφερθεί στις ισραηλινές επιθέσεις κατά αμάχων στον νότιο Λίβανο.
Επειτα ήρθε η 2η Μάρτη του 2026. Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν παράνομο επιθετικό πόλεμο κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Τώρα, ανεξάρτητα από το αν πιστεύει κανείς ότι η Χεζμπολά ενεπλάκη για χάρη του Ιράν ή κατόπιν εντολών του ή όχι, είναι αναμφίβολα αλήθεια ότι, αν επρόκειτο ποτέ να αντισταθεί στη συνεχή ισραηλινή επιθετικότητα και επέκταση σε λιβανικό έδαφος, αυτό θα συνέβαινε στο πλαίσιο ενός ευρύτερου πολέμου που θα την έθετε σε ισχυρότερη θέση.
«Το Ιράν χρησιμοποιεί τον Λίβανο ως διαπραγματευτικό χαρτί»
Ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν ισχυρίστηκε ότι η Τεχεράνη χρησιμοποιεί τον Λίβανο ως διαπραγματευτικό χαρτί στις διαπραγματεύσεις της με τις ΗΠΑ, κατηγορία που διατυπώνει επίσης ο Ναουάφ Σαλάμ. Το πώς κατάφεραν έστω να κρατήσουν σοβαρό ύφος ενώ το έλεγαν αυτό ξεπερνά την ανθρώπινη κατανόηση. Είναι πραγματικά τόσο γελοίο.
Αν μη τι άλλο, η επιμονή του Ιράν να συμπεριληφθεί ο Λίβανος σε οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός λειτουργεί ανασταλτικά για την επίτευξη των δικών του εθνικών στόχων. Ενώ η τελευταία συμφωνία «κατάπαυσης του πυρός» που έγινε αποδεκτή από τους Σαλάμ και Αούν δεν εγγυάται τον πλήρη τερματισμό των ισραηλινών πληγμάτων στον Λίβανο και αρνείται να εγγυηθεί οποιαδήποτε αποχώρηση από λιβανικά εδάφη, το Ιράν απαιτεί ότι, για να υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία, πρέπει να υπάρξει πλήρης ισραηλινή αποχώρηση από τον Λίβανο και εγγύηση ότι δεν θα εξαπολύονται επιθέσεις εντός της χώρας.
Αντί γι’ αυτό, η λιβανική κυβέρνηση παραπονιέται δημόσια ότι η «συμφωνία κατάπαυσης του πυρός» της δεν γίνεται σεβαστή από τη Χεζμπολά. Προτείνει «πειραματικές ζώνες» όπου ο λιβανικός στρατός θα επιτρέπεται από το Ισραήλ να εισέρχεται στον νότο της ίδιας του της χώρας, χωρίς καμία εγγύηση ότι το Ισραήλ θα σταματήσει τις επιθέσεις του. Η συμφωνία που σύναψαν υποχρεώνει μόνο τη Χεζμπολά να αποσυρθεί από τον νότο της χώρας — εγκαταλείποντας έτσι τον σιιτικό πληθυσμό που εκπροσωπεί — ενώ πρέπει να σταματήσει να πυροβολεί τις ισραηλινές δυνάμεις που κατέχουν τη χώρα της και στη συνέχεια να αφοπλιστεί πλήρως, χωρίς καμία εγγύηση από το Τελ Αβίβ για οτιδήποτε.
Η λιβανική κυβέρνηση επιδιώκει να εξομαλύνει τις σχέσεις με το Ισραήλ και συντάχτηκε αμέσως με το Ισραήλ όταν η Χεζμπολά άρχισε τα ανταποδοτικά πλήγματα τον Μάρτη του τρέχοντος έτους, καταδικάζοντας τη Χεζμπολά επειδή τόλμησε να αντισταθεί και ισχυριζόμενη ότι «έσυρε» τη χώρα σε νέο πόλεμο. Αυτό που αποκαλύπτει είναι ότι, για ακόμη μία φορά, οι κάτοικοι του νότιου Λιβάνου δεν θεωρούνται ίσοι στα μάτια της κυβέρνησης, διότι για πολλούς από αυτούς δεν ήταν δυνατό να επιστρέψουν στα χωριά τους, δεν υπήρχε καμία εγγυημένη ανοικοδόμηση παρά την 15μηνη «κατάπαυση του πυρός», και ο πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά.
Παρόμοια, μετά την ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο το 1982 — σε μια περίοδο που η Χεζμπολά δεν υπήρχε καν — σκοτώθηκαν περίπου 20.000 Παλαιστίνιοι και Λιβανέζοι και στη συνέχεια το Ισραήλ ισχυρίστηκε ότι επιχειρούσε σε μια «ζώνη ασφαλείας» στον νότιο Λίβανο. Αυτό ακολούθησε την απόφαση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) να μεταφέρει την ηγεσία της στην Τυνησία και τους μαχητές της σε άλλες χώρες. Η κυβέρνηση του Λιβάνου δεν έκανε τίποτα για τους κατοίκους του νότου κατά την περίοδο της «ζώνης ασφαλείας» και, μέχρι το 1985, οι Ισραηλινοί είχαν εγκαθιδρύσει μια πλήρως ανεπτυγμένη παράνομη κατοχή του νότιου Λιβάνου, με κέντρα βασανιστηρίων και τις διαβόητες φασιστικές δυνάμεις-αντιπροσώπους του Στρατού του Νοτίου Λιβάνου (South Lebanon Army).
Αυτή τη φορά, ωστόσο, υπάρχει μια βασική διαφορά. Υπάρχει μια λιβανική ηγεσία που συναντάται απευθείας με τους Ισραηλινούς και επιχειρεί ανοιχτά να εξομαλύνει τις σχέσεις. Το 1982, ο Μπασίρ Τζεμαγέλ έγινε πρόεδρος του Λιβάνου, μια προσωπικότητα που διατηρούσε στενούς δεσμούς με τη Moοσάντ. Ακόμη και ο Τζεμαγέλ δεν διαφήμιζε δημόσια την επιθυμία του για εξομάλυνση των σχέσεων με τον τρόπο που βλέπουμε στη σημερινή ηγεσία. Δολοφονήθηκε από έναν άλλο Μαρωνίτη Χριστιανό μέσα σε έναν μήνα από την ανάληψη των καθηκόντων του.
Οι Ισραηλινοί και οι Ηνωμένες Πολιτείες προωθούν εδώ και καιρό το αφήγημα περί «ιρανικής κατοχής του Λιβάνου», προβάλλοντας το αδύναμο επιχείρημα ότι, επειδή η Τεχεράνη υποστήριξε τη Χεζμπολά, κρατά τη χώρα όμηρο. Ομως τίποτε δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια.
Η Χεζμπολά είναι στρατιωτικά αρκετά ισχυρή ώστε να καταλάβει τον Λίβανο, αλλά δεν το κάνει. Ακόμη και όταν η ηγεσία στην οποία επέτρεψε να αναλάβει την εξουσία στρέφεται ανοιχτά εναντίον της, εγκαταλείπει ολόκληρο τον νότο της χώρας και κάθεται στο τραπέζι με τον εχθρό ενώ αυτός συνεχίζει να σφαγιάζει αμάχους, η Χεζμπολά εξακολουθεί να μην έχει ενεργήσει βίαια απέναντι στην κυβέρνηση.
Αντίθετα με το αφήγημα ότι η Χεζμπολά αποτελεί «βάρος ασφαλείας» και «σέρνει τον Λίβανο σε πόλεμο», ήταν η Χεζμπολά που απελευθέρωσε τον νότιο Λίβανο το 2000. Επειτα ήταν η Χεζμπολά που ανάγκασε το Ισραήλ να αποχωρήσει από λιβανικό έδαφος το 2006, επιτρέποντας 17 χρόνια αποτροπής, κατά τη διάρκεια των οποίων το Ισραήλ δεν τολμούσε να βομβαρδίσει τη χώρα. Οσον αφορά μια υποτιθέμενη «ιρανική κατοχή», όταν υπήρξε μεγάλη έλλειψη καυσίμων στον Λίβανο, το Ιράν έστειλε αποστολές καυσίμων που διευκολύνθηκαν από τη Χεζμπολά το 2021. Εναν χρόνο αργότερα, η Τεχεράνη προσέφερε δωρεάν καύσιμα στη Βηρυτό.
Το 2022, ενώ η χώρα υπέφερε οικονομικά, η Χεζμπολά πέτυχε ακόμη ένα ιστορικό επίτευγμα προς όφελος του λιβανικού κράτους: κατάφερε να αναγκάσει το Ισραήλ να αναγνωρίσει τα θαλάσσια σύνορα του Λιβάνου. Απειλώντας με ολοκληρωτικό πόλεμο αν οι Ισραηλινοί επιχειρούσαν να καταλάβουν τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Λιβάνου, η Χεζμπολά πίεσε το Τελ Αβίβ να αναγνωρίσει τα δικαιώματα του λιβανικού κράτους.
Απλά δεν υπάρχει τίποτε που να έχει πετύχει ποτέ η λιβανική κυβέρνηση απέναντι στο Ισραήλ σε επίπεδο κυριαρχίας, ασφάλειας ή ακόμη και οικονομίας. Αρνείται να επιτρέψει στις ένοπλες δυνάμεις της ακόμη και να αντισταθούν όταν η χώρα της δέχεται εισβολή. Ο Ναουάφ Σαλάμ εγκάλεσε ακόμη και τον σημερινό διοικητή του λιβανικού στρατού Ρούντολφ Χαϊκάλ όταν εκείνος όχι μόνο αρνήθηκε να στραφεί κατά των όπλων της Χεζμπολά τον Μάρτη, αλλά συνέβαλε και στην απόκρουση ισραηλινής αποβατικής επιχείρησης στην κοιλάδα Μπεκάα.
Για να μεταδοθεί η ιδέα ότι το Ιράν «χρησιμοποιεί τον Λίβανο ως διαπραγματευτικό χαρτί», υπονοείται ότι οι Ιρανοί αποκομίζουν κάποιο όφελος από τη στάση τους. Αντίθετα, η θέση της Τεχεράνης είναι να προσπαθήσει να σώσει τον Λίβανο από την ισραηλινή κατοχή και τους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς.
Οταν ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου απείλησε τη Δευτέρα ότι θα βομβαρδίσει τη Βηρυτό, αυτή η απειλή διατυπώθηκε ενώ είχαν προγραμματιστεί άμεσες λιβανοϊσραηλινές συνομιλίες στην Ουάσιγκτον για την αμέσως επόμενη ημέρα. Ο μόνος λόγος που ο Νετανιάχου απέφυγε να διατάξει τα πλήγματα ήταν ότι το Ιράν παρενέβη και δεσμεύτηκε να απαντήσει άμεσα με αντίποινα.
Το Ιράν απειλεί άμεσα να πολεμήσει για την κυριαρχία του Λιβάνου και θέτει κόκκινες γραμμές στις διαπραγματεύσεις του που περιλαμβάνουν την προστασία του λιβανικού λαού από ισραηλινές επιθέσεις, όμως η λιβανική κυβέρνηση αρνείται να κάνει οποιοδήποτε από τα δύο.
Ποιανού η σημαία κυματίζει;
Οι Ναουάφ Σαλάμ και Ζοζέφ Αούν δεν εκπροσωπούν τον λιβανικό λαό· εκπροσωπούν ξένες οντότητες που τους χειραγωγούν. Δείχνουν με το δάχτυλο το Iράν για δύο λόγους:
- Δεν είναι κυρίαρχοι εκπρόσωποι του ίδιου τους του κράτους· εργάζονται ξεκάθαρα για λογαριασμό ξένων επιρροών.
- Αν η Χεζμπολά και το Ιράν εξασφαλίσουν μια νίκη που θα απαιτήσει ισραηλινή αποχώρηση, η πολιτική τους καριέρα τελειώνει οριστικά και χάνουν το μικρό ποσοστό νομιμοποίησης που τους έχει απομείνει.
Αλλες κυβερνήσεις στην περιοχή συνεργάζονται εδώ και καιρό ή διατηρούν άμεσα δεσμούς με τους Ισραηλινούς, όμως οι Σαλάμ και Αούν έχουν φτάσει αυτό το φαινόμενο σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο. Είναι πρόθυμοι κυριολεκτικά να παραδώσουν το ίδιο τους το έδαφος και να επιτρέψουν στο Ισραήλ ελευθερία δράσης για να επιτίθεται στον λαό τους, αρκεί να ικανοποιηθούν εκείνοι που τους ελέγχουν.
Κάποιοι θα μπορούσαν ακόμη και να υποστηρίξουν ότι είναι υπέρμαχοι του αποσχιστισμού, επειδή αγνοούν πλήρως τη δύσκολη κατάσταση του νότιου Λιβάνου. Ο σιιτικός πληθυσμός της χώρας υπονομεύεται συχνά και οι δηλώσεις της κυβέρνησης μοιάζουν σαν να προέρχονται απευθείας από σιωνιστικά think tanks με έδρα την Ουάσιγκτον, όπως το Foundation for Defense of Democracies (FDD) ή το Washington Institute for Near East Policy (WINEP).
Ενα ακόμη βασικό συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι η Χεζμπολά δεν θα υπήρχε χωρίς λαϊκή υποστήριξη από τη βάση. Αν ο λιβανικός λαός τής αντιτιθόταν συντριπτικά, πώς θα μπορούσε να επιβιώνει και να καταγράφει σταθερά καλές επιδόσεις τόσο στις εθνικές όσο και στις τοπικές εκλογές;
Οταν μιλάμε για τη Χεζμπολά, δεν μιλάμε μόνο για μια ένοπλη πολιτοφυλακή. Η Χεζμπολά είναι πολιτικό κόμμα στο οποίο συμμετέχουν γιατροί, αρχιτέκτονες, μηχανικοί, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και ούτω καθεξής. Εκπροσωπεί τους ανθρώπους της κοινωνίας από την οποία προέρχεται, επειδή είναι μια απολύτως οργανική εθνική οργάνωση αντίστασης και όχι κάποια ξένη πολιτοφυλακή. Δεδομένου ότι οι Σιίτες αποτελούν τη μεγαλύτερη μεμονωμένη θρησκευτική κοινότητα στη χώρα, η Χεζμπολά και οι σύμμαχοί της στο Κίνημα Αμάλ εκπροσωπούν σημαντικό τμήμα της λιβανικής κοινωνίας, το οποίο αγνοείται πλήρως από τους αμερικανικούς αντιπροσώπους στη Βηρυτό.
* Ο Robert Inlakesh είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και δημιουργός ντοκιμαντέρ. Εστιάζει στη Μέση Ανατολή με ειδίκευση στην Παλαιστίνη. Συνέβαλε με αυτό το άρθρο στο The Palestine Chronicle.
