Συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Υγεία: Οι προκλήσεις της σύμπραξης δημοσίου και ιδιωτικού τομέα», επέλεξε η κυβέρνηση για να δημοσιοποιήσει την πρόθεσή της να εκχωρήσει ακόμα και νοσοκομεία στο ιδιωτικό κεφάλαιο, που δεν αρκείται πλέον στη λειτουργία ενός παράλληλου ιδιωτικού τομέα υγείας, αλλά θέλει να βάλει χέρι στο «φιλέτο» του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Και γιατί να μη θέλει να βάλει χέρι στα νοσοκομεία, όταν σ’ αυτά έχουν επενδυθεί τεράστια κεφάλαια που συγκεντρώθηκαν με τη φορολογία του ελληνικού λαού;
Ως «μια από τις καλύτερες δυνατότητες για να λυθούν προβλήματα και να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα» παρουσίασε τις «συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα» ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών Γ. Μέργος. Διότι -όπως είπε- «οι δημοσιονομικοί περιορισμοί που προκύπτουν στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων από το Σύμφωνο Σταθερότητας» δημιουργούν «αδυναμία εκτέλεσης όλων των έργων που έχουν ανάγκη οι πολίτες». Και στη συνέχεια έκανε την αποκάλυψη που με αδημονία περίμενε το επιχειρηματικό ακροατήριο: «Υπάρχουν μια σειρά έργα που έχουν προεπιλεγεί ως πιλοτικά έργα για εφαρμογή του θεσμού, μεταξύ των οποίων και δύο νοσοκομεία»!
Ο Δ. Βρεττάκος, γενικός γραμματέας του υπουργείου Ανάπτυξης υπήρξε πιο περιγραφικός, λέγοντας πως πρέπει «να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο χρηματοδότησης από πλευράς των ιδιωτών των αναγκών του κράτους και αφ’ ετέρου ένα νέο επίπεδο επένδυσης και κερδοφορίας για λογαριασμό των επιχειρήσεων».
Ο υφυπουργός Υγείας Α. Γιαννόπουλος, γλαφυρός όπως πάντα, μίλησε για «παντρολόγημα» δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην Υγεία και ξιφούλκησε ενάντια στις «εμμονές» και τις «δογματικές θέσεις» εκείνων που αντιτίθενται στις ιδιωτικοποιήσεις. Δεσμεύτηκε δε ενώπιον των καπιταλιστών «να μην υπάρχουν μαξιμαλιστικές απαιτήσεις στις διάφορες επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα» στην Υγεία.
Εκχώρηση κρατικών νοσοκομείων σε ιδιώτες; Γιατί όχι; Αυτοί θα «αναλάβουν» την ανακαίνισή τους και τη λειτουργία τους και θα κλείσουν ένα συμβόλαιο μακροχρόνιας ενοικίασης. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι θα βάλουν από τα κεφάλαιά τους τις δαπάνες της ανακαίνισης (πράγμα που δεν πρόκειται να γίνει), η επένδυση που θα κάνουν θα είναι πάρα πολύ μικρότερη από την επένδυση που απαιτεί ένα καινούργιο νοσοκομείο.
Και πώς θα κερδίσουν, όταν είναι γνωστό πως τα δημόσια νοσοκομεία μπαίνουν μέσα; Δυο είναι οι στρατηγικές επιλογές: Πρώτη, η μεγάλη αύξηση των νοσηλίων, που τα ασφαλιστικά ταμεία θα αναγκαστούν να μετακυλίσουν στους ασφαλισμένους και δεύτερη η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.
