Την παρέμβαση των ενόπλων δυνάμεων της Βραζιλίας ζήτησαν μερικές δεκάδες χιλιάδες ακροδεξιοί οπαδοί του απερχόμενου φασίστα προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρου, σε συγκεντρώσεις έξω από κτίρια της στρατιωτικής διοίκησης σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας την περασμένη Πέμπτη 3/11.
Οι συγκεντρώσεις ξεκίνησαν αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δευτέρου γύρου των προεδρικών εκλογών, στις οποίες ο Μπολσονάρου ηττήθηκε από τον επανακάμψαντα βετεράνο της ψευτοαριστεράς Λούλα ντα Σίλβα με πολύ μικρή διαφορά (μόλις 1,8 ποσοστιαίες μονάδες), με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος πρόεδρος της Βραζιλίας που διεκδίκησε την ανανέωση της θητείας του μετά το 1985 (και την «αποκατάσταση» της δημοκρατίας) και δεν τα κατάφερε.
Στις διαμαρτυρίες πρωταγωνίστησαν οι φορτηγατζήδες, οι οποίοι είχαν επωφεληθεί από τη μείωση των τιμών ντίζελ επί προεδρίας Μπολσονάρου, κλείνοντας δρόμους σε διάφορα σημεία της χώρας, εμποδίζοντας μερικώς ή πλήρως τη διέλευση των οχημάτων, ωστόσο ύστερα από την παραδοχή της ήττας από τον αρχηγό τους, 45 ώρες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, άρχισαν σταδιακά να αποχωρούν από τα οδοφράγματα.
Δείτε εδώ:
και εδώ:
Εκτός από τους δηλωμένους φασίστες, νοσταλγούς του στρατιωτικοφασιστικού πραξικοπήματος του 1964, πίσω από το αίτημα για παρέμβαση του στρατού στοιχήθηκαν δυστυχώς και άνθρωποι που προέρχονται από τα κατεστραμμένα μικροαστικά στρώματα της καπιταλιστικής κρίσης, που απογοητεύτηκαν από τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις Λούλα και Ρούσεφ, που τους «πούλησαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες» και δεν μπόρεσαν να προασπίσουν ούτε τα στοιχειώδη λαϊκά συμφέροντα.
Δυσαρεστημένοι από το αποτέλεσμα των εκλογών δήλωσαν και μια σειρά από πρώην και νυν κορυφαίους αθλητές του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, όπως οι Νεϊμάρ, Τιάγκο Σίλβα, Ντάνι Αλβες, Λούκας Μόουρα, Ζούλιο Σέζαρ, Ριβάλντο, Ρομπίνιο, ενώ στις προηγούμενες εκλογές την υποψηφιότητα του Μπολσονάρου είχαν στηρίξει οι Ροναλντίνιο, Κακά και Καφού.
Ειδικά ο Νεϊμάρ «έσπασε» τη συμφωνία των παικτών στα αποδυτήρια της εθνικής, να μην πάρουν ενεργά μέρος στην πολιτική αντιπαράθεση και υπήρξε από τους πλέον φανατικούς υποστηρικτές του φασίστα προέδρου, σαπορτάροντας δυναμικά την προεκλογική του καμπάνια μέσω των social media (στο instagram για παράδειγμα μετρά 181 εκατομμύρια «ακόλουθους»), δηλώνοντας μάλιστα ότι θα αφιερώσει το πρώτο του γκολ στο παγκόσμιο κύπελλο του Κατάρ σε εκείνον!
Οταν ο Λούλα ρωτήθηκε πριν από τις εκλογές από δημοσιογράφο της L’ Equipe, γιατί ο Νεϊμάρ υποστηρίζει τον πολιτικό του αντίπαλο, έδωσε την εξής απάντηση:
«Ο Νεϊμάρ έχει το δικαίωμα να επιλέξει ποιον θέλει για πρόεδρο. Νομίζω ότι φοβάται ότι αν κερδίσω τις εκλογές, θα μάθω τι του έχει συγχωρήσει ο Μπολσονάρου για το χρέος του φόρου εισοδήματος. Νομίζω ότι γι’ αυτό με φοβάται. Είναι προφανές ότι ο Μπολσονάρου έκανε συμφωνία με τον πατέρα του Νεϊμάρ. Τώρα έχει φορολογικά προβλήματα στην Ισπανία, αυτό είναι πρόβλημα για τη φορολογική υπηρεσία, όχι δικό μου».
Τα επιχειρήματα του Λούλα έχουν βάση, μιας και το περασμένο καλοκαίρι το Περιφερειακό Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της 3ης Περιφέρειας της Βραζιλίας αποφάσισε την αναστολή μιας «ανακριτικής ποινικής διαδικασίας», στην οποία η εισαγγελία θα πρότεινε μια συμφωνία στον Νεϊμάρ για να μην καθήσει στο σκαμνί, με το γνωστό πρόσχημα που ακολουθεί η αστική δικαιοσύνη ανά τον κόσμο, όταν δεν θέλει να «ακουμπήσει» τα αφεντικά και τα προβεβλημένα πρόσωπα, ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία. Η υπόθεση αφορούσε τα φράγκα που έλαβαν και δεν δήλωσαν στην εφορία ο Νεϊμάρ και η οικογένειά του από τη Μπαρτσελόνα το χρονικό διάστημα 2011 – 2013, όταν ακόμη ήταν παίκτης της Σάντος.
Είναι απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη, λοιπόν, οι θρησκόληπτοι βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές, υπέρμαχοι του υποκριτικού δόγματος «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», που κολυμπούν στο χρήμα, εγωκεντρικοί και αποκομμένοι από τα προβλήματα της φτωχολογιάς, την οποία ξέγραψαν μόλις έπιασαν την καλή, να προσκολληθούν πάνω στον πρώην καραβανά των αλεξιπτωτιστών της στρατιωτικής δικτατορίας, όπως οι μέλισσες στο μέλι (για να μην πούμε καλύτερα, όπως οι μύγες στα σκ@τ@) και να υποστηρίζουν τα ψευδοεπιχειρήματά του για ανταμοιβή των «άξιων και ικανών», που συνηθίζει άλλωστε να αναμασά κάθε ακροδεξιός πολιτικάντης που σέβεται τον εαυτό του.
Στον Νεϊμάρ την έπεσε ο επίσης παλιός αστέρας Ζουνίνιο Περναμπουκάνο, υποστηρικτής του Λούλα, λέγοντας: «Αρρωσταίνω όταν βλέπω δεξιούς βραζιλιάνους παίκτες όπως ο Νεϊμάρ να υποστηρίζουν φασίστες. Ερχόμαστε από τα κάτω και είμαστε ο λαός. Πώς μπορούμε να είμαστε στην άλλη πλευρά;».
Στην πραγματικότητα, η «προοδευτική» ατζέντα του Λούλα και του κόμματος των «εργαζομένων» (PT), στην καλύτερη περίπτωση θα δώσει μερικά ψίχουλα παραπάνω στους απόλυτα εξαθλιωμένους και θα διατηρήσει αλώβητο το καθεστώς της εκμετάλλευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού της Βραζιλίας, μαζί και το «πορτοφόλι» των προβεβλημένων παικτών, γιατί αυτοί φέρνουν χρήμα και με την «τέχνη» τους βοηθούν να αποκοιμιέται ο λαός.
Γ.Ρ.
