Δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα
παραδομένοι, πεσμένοι στα τέσσερα
Σήμερα (20 Απρίλη) κλείνει τα 59 χρόνια του ο γίγαντας Κωστής Χατζηδάκης.
Ξεκινάει από Δευτέρα και το «καλάθι των νονών» (ποιοι μαφιόζοι ρε;) αχάριστοι.
Μας το ξέκοψαν διά στόματος κυβερνητικού απρόσωπου: Το φιλοθεάμον κοινό δεν θα έχει τη χαρά της κοκορομαχίας (ντιμπέιτ στα νέα ελληνικά) για τις εκλογές.
«Ολος ο πλανήτης ψηφίζει Νέα Δημοκρατία» είπε ο Γιώργος Αυτιάς κατενθουσιασμένος που τα αφεντικά του αντάμειψαν την πορεία του. Ο δικός του πλανήτης, στο δικό του παράλληλο σύμπαν…
Την ώρα που αρκετά κράτη-μέλη οικονομικοπολιτικής ένωσης πειραματίζονται με την εβδομάδα των τεσσάρων ημερών εργασίας χωρίς μείωση των αμοιβών με ενθαρρυντικά αποτελέσματα, η Ελλάδα –διά της κυβέρνησης Μητσοτάκη- κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση! Συγκεκριμένα, θέτει σε εφαρμογή από την 1η Ιουλίου για δημόσιο, ΔΕΚΟ, τράπεζες και ιδιωτικό τομέα, την 6η μέρα εργασίας για τις επιχειρήσεις, τους οργανισμούς και τις εκμεταλλεύσεις συνεχούς λειτουργίας, που εφαρμόζουν σύστημα πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας, με τους εργαζόμενους να αμείβονται επιπλέον για την έκτη μέρα με το 40% του ημερομισθίου και το 115% αν είναι αργία. Ασχολίαστο, asshole ή αστό.
Αγιος Τσαλίκης; Σιγά μη σε βάφτισε κι ο άγιος Αντύπας! Τέλος πάντων, η θρησκευτική παράδοση του ΣυΡιζΑ μετά τον πιστό και φίλο του Τζερόνιμο Αλέξη, συνεχίζεται. Δεν θα πλήξουμε ποτέ στη μακάρια μπανανία.
Ο Λοβέρδος ήταν στο μικρότερο από τα μεγάλα κόμματα και τώρα –λέει- έβαλε στόχο να είναι το μεγαλύτερο από τα μικρά. Τι ζούμε ρε push tea μου!
Αντί για πενταψήφια νούμερα κι άλλες παπαριές, καλό θα ήταν να απαλλαγούμε από τα νούμερα που φτιάχνουν τα νούμερα, τα νούμερα που δημιουργούν, συντηρούν και εξελίσσουν τις εκρηκτικές συνθήκες σε κάθε κύτταρο του κοινωνικού ιστού.
Κείνα τα χρόνια τα παλιά, τα καταπλακωμένα
απ’ το νερό της λησμονιάς για να μην τα θυμάσαι
διάλεγε απ’ τα σπλάχνα της η αριστερά ηγέτες
ήρωες, ασυμβίβαστους, αγωνιστές, ανθρώπους
απ’ τα πεδία των μαχών πολέμου και ειρήνης.
Τώρα στους άρρωστους καιρούς της μαζικής παράνοιας
που ‘φερε ο καπιταλισμός που –σάπιος- παραπαίει
έγινε η αριστερά χορεύτρια στις πίστες
του άθλιου συστήματος που τον λαό τσακίζει
και δεν έχει πια πρόβλημα να την εκπροσωπούνε
του κεφαλαίου οι φυτευτοί και κάθε σαλτιμπάγκος
για να επιταχύνουνε το θλιβερό της τέλος.
Μόλις 57 εταιρίες που δραστηριοποιούνται στους τομείς των ορυκτών καυσίμων και του τσιμέντου, συνδέονται άμεσα με το 80% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από το 2016 ως το 2022, καταγράφει έρευνα της Carbon Majors Database.
Καταστράφηκε από πυρκαγιά το ιστορικό παλιό χρηματιστήριο της Κοπεγχάγης. Θλίψη για το ιστορικό κτίριο του 17ου αιώνα, χαρά αφού ήταν χρηματιστήριο.
Πάλι πέφτει η τιμή του πετρελαίου, αλλά δυστυχώς για τους ιθαγενείς της μακάριας μπανανίας του νότου, έρχεται Πάσχα. Οπότε μη χαίρεστε…
Με αφορμή την επέτειο της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» και τον γύψο που παρέμεινε στο μυαλό πολλών ακόμα και ως σήμερα, ολίγη… αποκατάσταση των πραγμάτων από τον Αλέκο Παναγούλη: «Ο λαός. Ο καλός λαός που δεν φταίει ποτέ καθότι φτωχός και αθώος, αδαής. Ο καλός λαός που πάντοτε απαλλάσσεται γιατί τον εκμεταλλεύονται, τον μεταχειρίζονται, τον καταπιέζουν. Θαρρείς κι οι στρατοί αποτελούνται μονάχα από στρατηγούς και συνταγματάρχες. Θαρρείς και μόνο οι αρχηγοί του επιτελείου είναι αυτοί που κάνουν τον πόλεμο, που πυροβολούν εναντίον των αόπλων, που καταστρέφουν τις πόλεις. Θαρρείς κι οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος που επρόκειτο να μ’ εκτελέσει δεν ήταν παιδιά του λαού. Θαρρείς κι εκείνοι που με βασάνιζαν δεν ήταν παιδιά του λαού. Θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που εξέλεξε τον Νίξον, θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που ψήφισε υπέρ των αφεντάδων. Θαρρείς κι η ελευθερία θα μπορούσε να στραγγαλιστεί χωρίς τη συγκατάθεση του λαού, χωρίς την ανανδρία του λαού, χωρίς τη σιωπή του λαού. Τι θα πει λαός; Ποιος είναι ο λαός; Λαός είμαι εγώ, είναι οι λίγοι που αγωνίζονται και απειθαρχούν ο λαός».
Κοκκινοσκουφίτσα
