Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Ιστορική μέρα η σημερινή (30 του Σεπτέμβρη). Κλείνει τα εκατό χρόνια της η Μαργαρίτα Παπανδρέου-Τσαντ! Και τη Δευτέρα 2 του Οκτώβρη, κλείνει τα 69 χρόνια του ο πολιτικός γυρολόγος Γρηγόρης Ψαριανός.
Habemus Kasselaki! Ιστορική μέρα και η 24η του Σεπτέμβρη. Λευκός καπνός αναδύθηκε από τα εκλογικά κέντρα των δίευρων και ο χώρος γυρίζει σελίδα.
Μεσσίας της αριστεράς ενεφανίσθη ξάφνου!
Είναι ο νέος –λέει- Δαβίδ που τον Γολιάθ θα «φάει»!
Ετσι μπράβο! Να ξεπεράσει η αριστερά (τι «ποια αριστερά» ρε;) τις αγκυλώσεις της, να βάλει νέους ωραίους μανατζαραίους επικεφαλής στο πωλητικό marketing. Τι ιδεολογίες και αηδίες;
“Ολοι οι σκύλοι μια γενιά, Πλαστήρας και Παπάγος“
αν ήσουν σύντροφε εδώ θα πρόσθετες το άγος
κι άλλων και δη “αριστερών”. Και δεν θα είχες λόγια
θα είχαμε γάντια του μποξ και όχι κομπολόγια.
Δεν υπήρξε ποτέ «ροκ συγκρότημα» ο ΣυΡιζΑς, κυρ-Κούλογλου. Πάντως τώρα ναι, έγινε καθαρά ελαφροπόπ, από αυτά του συρμού με όρους αγοράς, image και εμπορικότητας. Και, από το «με λένε Πόπη» στο «με λένε Στέφανο».
Γελάν’ στα κλώνια τα πουλιά σαν λέει η Μαριλίζα
«ενωμένος ο ΣυΡιζΑ». Γελάει όλη η πλάση!
Και τώρα καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε την ενδιαφέρουσα συνέχεια και το άλλο πρόσωπο του «χαρισματικού νέου ηγέτη». Ε ρε γλέντια!
Παρ’ όλο που δεν έχουν πια χρήματα μέσα, μέχρι τώρα πολλοί είχαμε μεγάλα πορτοφόλια για να χωράνε την ταυτότητα. Ευτυχώς πλέον παρέρχεται κι αυτή η δυσχέρεια…
Σιγά-σιγά θα κοπούν τα πάντα. Θα μας κόψουν εντελώς και το κάπνισμα με το έτσι θέλω, αρχής γενομένης από τη Μεγάλη Βρετανία!
Τώρα είναι φθινόπωρο, τα δύσκολα αρχίσαν’
πρέπει να βρεις ευρώπουλα, μα δεν υπάρχει μία
για σχολικά, για θέρμανση, τροφή, κίνηση, ρούχα…
Ας μην είμαστε αυστηροί με την ορθογραφία κάποιων λέξεων. Ολο και περισσότερο καθίσταται σαφές πως η λέξη «πολιτικά» μπορεί άνετα να γράφεται και «πωλητικά».
Πάντως, για την ακρίβεια, η ακρίβεια είναι μεγάλο βάσανο: στις 19.04’ σου λέει αναχωρεί το τρένο, 53,95 λέει ο λογαριασμός του κινητού, 3,15 οι πιπεριές, 2,132 η βενζίνη. Οχι τόση ακρίβεια ρε παιδιά, δημιουργείται ανακρίβεια, στρογγυλέψτε τις άκρες να κοιμηθεί ήσυχα ο ιθαγενής τις όλο και μεγαλύτερες πλέον νύχτες που τις ταράζουν οι εφιάλτες κι ο φόβος ενός μεγαλύτερου θανάτου από τον καθημερινό.
– Γκόλφω, σήμερα γνώρισα έναν περίεργο τύπο.
Δεν είναι υποψήφιος στις εκλογές του Οκτώβρη!
– Μακριά απ’ όσους τα κοινά δεν τους απασχολούνε
Τάσο. Εσύ εκεί. Κι απ’ τον θεό θα το βρει.
Μετά τον «Daniel» ο «Elias». Ακολουθεί το «F» και προτείνουμε «Floridis» ή έστω «Famellos» για τον κακό μας τον καιρό.
Τώρα δεν έχει αριστερά ή δεξιά ή κέντρο
γυρίζει η ανθρωπότητα πίσω, πάνω στο δέντρο
ξεχάστηκε, αδιαφορεί, προσπέρασε τη γνώση
πετάει σε κάδους όλη την ιστορική εμπειρία
αδυνατεί ακόμα και μια λέξη να αρθρώσει
Οδεύει προς το τέλος της χωρίς διαμαρτυρία!
Θυμάστε το σλόγκαν «η ελπίδα έρχεται», που την περίμεναν όσοι το πίστεψαν κι εκείνη δεν ερχόταν; Γνώρισε τόση κριτική, διαπόμπευση και ανελέητη σάτιρα αυτό το σλόγκαν, έγινε πετυχημένες φωτογραφίες και σπαρταριστά video. Και τώρα, πάλι τα ίδια! «Η ελπίδα γίνεται το μέλλον» ήταν το πρώτο που είπε άμα τη εκλογή του ο Στέφανος, σε μία είτε απερίσκεπτη είτε πολύ καλά μελετημένη δήλωση. Είμαστε σίγουροι πως είναι το δεύτερο, συνεπώς πάμε για… ελπίδα για την ελπίδα, ισόβια, αναποτελεσματική, για την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία…
Τον πλούτο ποιος παράγει; Ποιος έχτισε αυτό τον κόσμο;
Οι εργάτες. Και ταυτόχρονα το άδικο χτυπούσαν.
Ωσπου ήρθαν χρόνια δίσεκτα, χρόνια καταραμένα
που τους στριμώξαν’ στη γωνιά κι ανήμποροι κοιτάζουν.
“Ποιος θα πληρώσει την πίκρα των κομμουνιστών, που μπροστά στον τάφο δεν έχουν ένα τοπίο να ακουμπήσουν την τρυφερότητά τους;” (Χρόνης Μίσσιος).
Κοκκινοσκουφίτσα
