Από δημοσιεύματα (ΕφΣυν, Καθημερινή) πληροφορούμαστε ότι οι πανεπιστημιακές διοικήσεις έχουν μπει σε «άτυπες διαπραγματεύσεις» με τον Πιερρακάκη για τις διαγραφές των λεγόμενων «αιώνιων φοιτητών». Το πράσινο φως στο «παζάρι» που διεξάγεται το έδωσε η 107η Σύνοδος των Πρυτάνεων» που στην απόφασή της αναφέρει και τα εξής:
«Τέλος, η Σύνοδος Πρυτάνεων εξέφρασε την ανησυχία της για τις συνέπειες από την εφαρμογή της διάταξης για την οριζόντια διαγραφή φοιτητών/τριών. Θεωρεί ότι δεν μπορεί να παραγνωριστεί η κρίσιμη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε εκείνους που είναι ανενεργοί και εκείνους που αγωνίζονται για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Προτείνει συνεπώς να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες και να αντιμετωπιστεί το σοβαρό αυτό ζήτημα με κοινωνική ευαισθησία».
Σύμφωνα πάλι με τις ίδιες πληροφορίες, ο Πιερρακάκης υπερασπίστηκε μεν την αντιδραστική διάταξη του νόμου Κεραμέως, άνοιξε, όμως και ένα «παράθυρο» διερεύνησης τρόπων αντιμετώπισης του ζητήματος. Ζήτησε, λέει, από τους πρυτάνεις να ελέγξουν τα μητρώα τους και να του καταθέσουν στοιχεία για το πόσοι φοιτητές που έχουν ξεπεράσει το ν+2 στο τέλος του ακαδημαϊκού έτους (31 Αυγούστου) έχουν δείξει ενδιαφέρον να πάρουν πτυχίο.
Το «παζάρι», λοιπόν, θα παιχτεί στον ορισμό του χρονικού ορίου βάσει του οποίου κάποιος μπορεί να χαρακτηριστεί «ενεργός» (π.χ. ν+3 κ.λπ.), στο αν χρωστάει λίγα και πόσα μαθήματα, στον αν θα υπάρξει κάποια παράταση, αν θα δοθεί επιπλέον εξεταστική κ.λπ.
Στόχος όλου αυτού του παρασκήνιου ανάμεσα σε πανεπιστημιακές διοικήσεις και υπουργείο Παιδείας είναι να αποφευχθούν οι μεγάλες αντιδράσεις, πρωτίστως και κυρίως από τους φοιτητές. Να αποδυναμωθεί το κίνημα, αφού θα έχουν βγει από το «κάδρο» οι φοιτητές που θα ευνοηθούν από τις τυχόν «τροποποιήσεις», που θα κάνει αποδεκτές το ΥΠΑΙΘΑ.
Ετσι, όμως, με τα βρόμικα αυτά τερτίπια μένει αλώβητη η ουσία αυτής της αντιδραστικής νομοθετικής διάταξης του νόμου Κεραμέως.
Και η ουσία είναι
– ότι υπονομεύεται το δικαίωμα φοίτησης στο δημόσιο πανεπιστήμιο και ολοκλήρωσης των σπουδών. Δικαίωμα που τα παιδιά των εργαζόμενων κατάκτησαν με αίμα και ιδρώτα και με απίστευτη οικονομική εξάντληση των οικογενειών τους
– ότι επιβάλλεται η «σιωπή των αμνών» από τους «ενοχλητικούς» φοιτητές που δεν κοιτάζουν αποκλειστικά τα μαθήματά τους, αλλά έχουν και ενδιαφέροντα πολιτικά και συνδικαλιστικά, συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν στο επιχειρηματικό αποστειρωμένο πανεπιστήμιο, που προωθείται μετά μανίας
– ότι κατηγοριοποιούνται οι φοιτητές και καλλιεργείται ο έντονος ατομισμός και ωχαδερφισμός. Από τη μια αυτοί που θα τη γλυτώσουν και από την άλλη αυτοί που θα ριχτούν στον Καιάδα
– ότι διαστρέφεται η τραγική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν τα δημόσια πανεπιστήμια με την υποχρηματοδότηση, την υποστελέχωση, την μεγάλη ανεπάρκεια της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση), η οποία αποτρέπει τις σπουδές των παιδιών των προερχόμενων από φτωχά λαϊκά στρώματα. Και μαζί κουκουλώνεται και η τραγική πραγματικότητα που βιώνουν τα εργαζόμενα νοικοκυριά και η αδυναμία των παιδιών τους να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους «εξηγείται» με τους προβοκατόρικους χαρακτηρισμούς της «τεμπελιάς» και «αδιαφορίας»
– ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο θα υποστεί περαιτέρω μείωση στη χρηματοδότηση, η οποία καθορίζεται από τον αριθμό των φοιτητών του, που θα μειωθούν δραματικά εξαιτίας των διαγραφών. Μείωση θα υπάρξει και στις προσλήψεις νέων μελών ΔΕΠ.
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι μια και μοναδική διέξοδος υπάρχει: Να καταργηθεί η φοιτητοκτόνα διάταξη του εκτρωματικού νόμου Κεραμέως, να πεταχτεί μια κι έξω στα σκουπίδια. Και τη λύση γι’ αυτό μπορεί να δώσει μόνο το μαζικό, δυναμικό, διεκδικητικό φοιτητικό κίνημα. Ενα κίνημα της αλληλεγγύης και συναδέλφωσης που δεν θα εγκλωβίζεται στα «παζάρια» για το ποιοί θα σωθούν.
