Ο άλλοτε κυβερνητικός σύμμαχος και πρωτοκλασάτος υπουργός (Εξωτερικών, Οικονομικών, Πολέμου) του Νετανιάχου, πρόεδρος του ακροδεξιού σιωνιστικού κόμματος Γισραέλ Μπεϊτένου, Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, παρουσίασε το σχέδιό του για το μέλλον, ενόψει των εκλογών της 27ης Οκτώβρη στη σιωνιστική οντότητα:
«Σε περίπου δυόμισι χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναγνωρίσουν ένα παλαιστινιακό κράτος που θα περιλαμβάνει ολόκληρη την Ιουδαία και τη Σαμάρεια (έτσι ονομάζουν οι σιωνιστές τη Δυτική Όχθη), την Κοιλάδα του Ιορδάνη, τη Λωρίδα της Γάζας και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Κάθε ανώτερος αξιωματούχος στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, όλοι ανεξαιρέτως, υποστηρίζουν σε συντριπτικό βαθμό μια τέτοια αναγνώριση.
Αυτό δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα επειδή το Ισραήλ έχει καταφέρει να εξουδετερώσει αυτή την επικίνδυνη θέση χάρη στην πολύ ισχυρή θέση του στην αμερικανική κοινή γνώμη και, ως αποτέλεσμα, έχει επίσης απολαύσει ευρεία πολιτική υποστήριξη και από τα δύο [αμερικανικά] κόμματα. Αλλά υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας στην πολιτική: τη στιγμή που χάνεις τη δημόσια υποστήριξη χάνεις και την πολιτική υποστήριξη.
Σήμερα, η θέση μας στην αμερικανική κοινή γνώμη βρίσκεται σε πρωτοφανώς χαμηλό επίπεδο. Ο επόμενος πρόεδρος που θα εκλεγεί σε περίπου δύο χρόνια, είτε Ρεπουμπλικανός είτε Δημοκρατικός, θα κινηθεί προς την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που θα το αναγνωρίζει ως πλήρες κράτος-μέλος του ΟΗΕ.
Αυτό που κάνει σήμερα ο Νετανιάχου, στην πράξη, είναι να βοηθά εν γνώσει του στην ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους. Ο Μπίμπι θα μείνει στην ιστορία ως ο ιδρυτής του παλαιστινιακού κράτους.
Υπάρχουν περίπου δύο χρόνια μέχρι τις επόμενες αμερικανικές εκλογές. Μέχρι τότε, το Κράτος του Ισραήλ πρέπει να καθορίσει τον τελικό του στόχο όσον αφορά την Παλαιστινιακή Αρχή και τα εδάφη της Ιουδαίας και της Σαμάρειας (Δυτική Οχθη), την Κοιλάδα του Ιορδάνη και τη Λωρίδα της Γάζας.
Το να αγνοούμε το πρόβλημα, να αφήνουμε τα πράγματα να εξελίσσονται και να περιμένουμε μέχρι να εκραγούν μπροστά στα μάτια μας, αυτό ήταν το πρότυπο συμπεριφοράς του Νετανιάχου όλα αυτά τα χρόνια. Ετσι αγνόησε τις προειδοποιήσεις μου σχετικά με τη Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας και καθυστέρησε τη δράση μέχρι να εκραγούν όλα μπροστά στα μάτια μας στις 7 Οκτώβρη.
Ο Αμπού Μαζέν (Μαχμούντ Αμπάς) έχει ξεκινήσει μια σχεδιασμένη και υπολογισμένη διαδικασία που θα αρχίσει στις 28 Νοέμβρη με εκλογές για το παλαιστινιακό κοινοβούλιο και από εκεί θα οδηγήσει σε μια ευρεία αντιπαράθεση με το Ισραήλ που θα μας συνοδεύει μέχρι τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ τον Νοέμβρη του 2028.
Δεν πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Ο στόχος και ο τελικός σκοπός του Ισραήλ θα πρέπει να είναι η εξάλειψη της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας και η διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής, συμπεριλαμβανομένης της ακύρωσης των Συμφωνιών του Οσλο.
Αλλά επειδή δεν υπάρχει κενό στον κόσμο και επειδή η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ θα μπορούσαν να καταλάβουν τον έλεγχο μόλις διαλυθεί η Παλαιστινιακή Αρχή, πρέπει να συμφωνήσουμε εκ των προτέρων με τη διεθνή κοινότητα για το ποιος θα αναλάβει τον έλεγχο και τη διοίκηση της Ιουδαίας και της Σαμάρειας (Δυτική Οχθη) και της Λωρίδας της Γάζας.
Τονίζω: Αντιτίθεμαι σθεναρά στην επιστροφή στην περίοδο της στρατιωτικής διακυβέρνησης και στην ισραηλινή ευθύνη και διοίκηση της καθημερινής ζωής των Παλαιστίνιων στη Νάμπλους, την Τουλκάρμ, τη Ράφα, τη Χαν Γιούνις και άλλες πόλεις.
Η Ιορδανία θα μπορούσε να είναι η χώρα που θα αντικαταστήσει την Παλαιστινιακή Αρχή και θα διαχειρίζεται την καθημερινή ζωή των Παλαιστίνιων στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια (Δυτική Οχθη), συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης της δημόσιας τάξης μέσω μιας αστυνομικής δύναμης. Οι Ιορδανοί δεν θα ανέπτυσσαν στρατό ή οποιαδήποτε άλλη δύναμη πέραν της αστυνομίας.
Η ευθύνη για την ασφάλεια σε ολόκληρη την Ιουδαία και τη Σαμάρεια (Δυτική Οχθη) θα παρέμενε στα χέρια των IDF (σιωναζιστικού στρατού). Η συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας με την Ιορδανία έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της εδώ και δεκαετίες. Μοιραζόμαστε σύνορα μήκους 300 χιλιομέτρων. Η Ακαμπα συνορεύει με το Εϊλάτ και η απόσταση από τα σύνορα μέχρι το Μπεΐτ Σεάν είναι πέντε χιλιόμετρα. Οι δυνάμεις που είναι σταθμευμένες κατά μήκος του μεγαλύτερου μέρους των συνόρων είναι ιορδανοί στρατιώτες που διατηρούν την ηρεμία.
Οσον αφορά τη Γάζα, υπάρχουν σοβαροί παράγοντες στον αραβικό κόσμο που θα ήταν πρόθυμοι να αναλάβουν την ευθύνη για την καθημερινή ζωή εκεί, αλλά αυτό θα συμβεί μόνο αφού το Ισραήλ ολοκληρώσει το έργο και εξαλείψει την εξουσία της Χαμάς.
Αυτό είναι το σχέδιό μου και ο τελικός στόχος που προτείνω για την επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος. Θα χαιρόμουν να ακούσω από τους ηγέτες όλων των κομμάτων και να κατανοήσω ποιες λύσεις και προτάσεις έχουν για αυτό το ζήτημα».
Οι σιωναζιστές βλέπουν αυτό που έρχεται. Ο Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του το αρνούνται, αυτοί που βρίσκονται στην αντιπολίτευση το χρησιμοποιούν ως προεκλογικό όπλο, δίνοντάς του τη φόρμα που τους συμφέρει.
Ο Λίμπερμαν ποτέ δεν έκρυψε ότι είναι ακροδεξιός. Ο τίτλος του κόμματός του (Γισραέλ Μπεϊτένου) σημαίνει «Το Ισραήλ είναι το Σπίτι μας», σηματοδοτώντας μια σκληρή εθνικιστική και αποικιοκρατική πολιτική κατεύθυνση. Αλλωστε, η εκλογική του βάση είναι κυρίως μεταξύ των εποίκων που έχουν εγκατασταθεί με τη βία στη Δυτική Οχθη, προερχόμενοι κυρίως από τη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη.
Το «όνειρό» του για μια Δυτική Οχθη υπό ιορδανική κυριαρχία και μια Γάζα υπό κυριαρχία άλλης αραβικής χώρας (σίγουρα έχει στο μυαλό του τα ΗΑΕ), αφού προηγουμένως εξοντωθεί η Χαμάς, και υπό τη γενική εποπτεία του σιωναζιστικού στρατού, είναι σκέτο όνειρο απατηλό. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Οι Παλαιστίνιοι δεν πρόκειται να το επιτρέψουν και καμιά αραβική χώρα (ούτε τα αμερικανόδουλα ΗΑΕ, πολύ δε περισσότερο η εξίσου αμερικανόδουλη Ιορδανία) δε θα τολμούσε να μετατραπεί σε δύναμη κατοχής για λογαριασμό των σιωναζιστών.
Το γεγονός ότι και ο Λίμπερμαν (πέρα από τους Μπεν Γκβιρ, Σμότριτς και τα μικρότερα θρησκευτικά σιωναζιστικά μορφώματα) αναπτύσσει τέτοια προεκλογική προπαγάνδα δείχνει πόσο φασιστικοποιημένος είναι ο σιωνιστικός όχλος.
Το κόμμα του Λίμπερμαν συγκαταλέγεται στο μπλοκ της αντιπολίτευσης που φιλοδοξεί να διαδεχτεί το μπλοκ του Νετανιάχου, με πρωθυπουργό είτε τον Γκάντι Αϊζενκοτ είτε τον Ναφτάλι Μπένετ (ανάλογα με το πιο μόρφωμα θα έχει περισσότερες έδρες) και τη συμμετοχή ακόμα των «Δημοκρατών» του… κεντροαριστερού Γιαΐρ Γκολάν.
Συμπέρασμα: Υπάρχει ένα ευρύ σιωνιστικό μέτωπο το οποίο περιλαμβάνει το σύνολο των πολιτικών μορφωμάτων, παρά τις διαφορές στην ιδεολογική τους συγκρότηση και στην πολιτική ρητορική τους. Αυτό το μπλοκ θεωρεί ύψιστο εθνικό καθήκον τη διατήρηση της κατοχής επί των παλαιστινιακών εδαφών.
