Είτε παρέπεμπε στον «Μυστικό Δείπνο» του Ντα Βίντσι είτε στο «Συμπόσιο των θεών» του Φαν Μπάιλερτ, το σχετικό ταμπλό βιβάν της τελετής έναρξης των ολυμπιακών αγώνων του Παρισιού ήταν ίσως το πιο κιτσάτο τμήμα του όλου κιτς υπερθεάματος. Το παπαδαριό, όμως, από τον πάπα μέχρι τον Ιερώνυμο, δεν είχε πρόβλημα με το κιτς. Ξεσήκωσε τον κόσμο γιατί εθίγη, λέει, η χριστιανική πίστη. Και οι διοργανωτές ζήτησαν συγγνώμη! Παπαδαριό είν’ αυτό, θεματοφύλακας ενός θεμέλιου της αστικής ιδεολογίας. Αν οι γάλλοι δημιουργοί του σόου ήθελαν να είναι στοιχειωδώς αντικειμενικοί, θα έφτιαχναν με τα κιτς υλικά τους ένα ταμπλό βιβάν με παπάδες και καρδινάλιους να βασανίζουν και να βιάζουν παιδάκια. Αυτό θα τους άρμοζε.
Εσείς, δηλαδή, τι περιμένατε;
Λιγότερο ΠΑΣΟΚ περισσότερη ΝΔ στον ανασχηματισμό των γενικών γραμματέων, σημειώνουν τα αστικά Μέσα. Οχι πως δεν είναι αλήθεια, αλλά εσείς τι περιμένατε να γίνει; Μετά το στραπάτσο των ευρωεκλογών ο Κούλης είναι σε αποδρομή. Λίγα πράγματα μπορούν να του φέρουν κάτι δευτεροκλασάτοι πασόκοι και πασόκες που έβαζε σε πόστα γενικών γραμματέων. Κι είχε και τη γκρίνια των δεξιών ότι μαζεύει πασόκους και αφήνει στα κρύα του λουτρού «στελέχη της παράταξης». Εξω οι πασόκοι, λοιπόν, μέσα μερικοί αποτυχόντες πρώην βουλευτές και άλλα στελέχη της ΝΔ, για να σταλεί το μήνυμα ότι ο πρωθυπουργός «ακούει το κόμμα».
Toν Ψαριανό τον ξεχάσατε;
Ανάμεσα στ’ άλλα που καταλογίζουν στον Πολάκη είναι και ότι κυκλοφοράει με ένα δερμάτινο γιλέκο παραβιάζοντας τους κανόνες καλής συμπεριφοράς και τον άτυπο ενδυματολογικό κώδικα της Βουλής. Μάλιστα. Δεν μας λέτε, ωρέ παλικάρια της δεξιάς δημοσιογραφίας του κ@@ου, τον Ψαριανό τον ξεχάσατε; Αυτός ήταν ο πρώτος που κυκλοφόρησε με γιλέκο με πολλές τσέπες στη Βουλή. Οσο ήταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ του τα σούρνατε κι αυτουνού. Μετά, όμως, όταν ο Ψαριανός έγινε Ποτάμι και κυρίως όταν έγινε ΝΔ, το ξεχάσατε το ντρες κοντ. Αυτός με την ίδια εμφάνιση κυκλοφορούσε, αλλά δεν σας πείραζε πια. Ου να μου χαθείτε, κωθώνια (είναι το πιο ευγενικό που μπορούμε να γράψουμε.
Προσοχή στο καλσόν
Και στρατιωτικός αναλυτής ο Πέτρος Κασιμάτης, ο γνωστός δεξιός με τη χολερική πένα, στο Συγκρότημα Μαρινάκη εδώ και καιρό. Σήμερα ενημερώνει τους αναγνώστες του ότι «η Χαμάς κοντεύει να αφανιστεί ως στρατιωτική δύναμη» και ότι «η ανταπόδοση των Ισραηλινών θα είναι τόσο ισχυρή ώστε η Χεζμπολάχ να μη συνεχίσει, όπως περίπου είχε γίνει με το Ιράν προ καιρού». Αναρωτιόμαστε: υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν τα γραπτά αυτού του τύπου; Δεν αναφερόμαστε τόσο στο ύφος (που σίγουρα αρέσει στους καραδεξιούς), αλλά στο επίπεδο που είναι ίδιο με το επίπεδο των ομιλιών του Τραμπ στους ψεκασμένους rednecks. Εμείς τον διαβάζουμε από επαγγελματική υποχρέωση, οι αναγνώστες όμως; Εν πάση περιπτώσει, θα λέγαμε στον λάτρη της σιωναζιστικής βαρβαρότητας να προσέχει λίγο το καλσόν μην του φύγει κάνας πόντος. Θα του συστήναμε, δε, να ρίχνει καμιά ματιά στον σιωνιστικό Τύπο και όχι μόνο στα non paper που μοιράζει η σιωνιστική πρεσβεία στην Αθήνα. Στον σιωνιστικό Τύπο είναι κοινός τόπος ότι η Χαμάς (η Παλαιστινιακή Αντίσταση ευρύτερα) παραμένει αλώβητη μετά από δέκα μήνες πολέμου. Οσο για τη Χεσμπολά, θα του θυμίζαμε ότι είναι η πρώτη αραβική δύναμη που κατανίκησε το Ισραήλ. Το όχι και τόσο μακρινό 2006.
Κρύβε λόγια, κακομοίρη
Ο Κασιμάτης διαβάζει τόσο καλά τα non papers της σιωνιστικής πρεσβείας που με… άκρα αντικειμενικότητα ενημερώνει τους ψέκες που τον διαβάζουν (οι «κανονικοί» τον διαβάζουμε για να γελάσουμε) ότι «πίσω από την ανάφλεξη του Μεσανατολικού βρίσκεται το Ιράν», διότι «δικός του στρατός είναι η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, όπως είναι και η Χαμάς στην Παλαιστίνη και οι Χούτι στην Υεμένη. Είναι στρατιωτικές δυνάμεις που οργανώνονται, εκπαιδεύονται, συντηρούνται και εξοπλίζονται από το Ιράν, με τον σκοπό να πολεμούν για λογαριασμό των συμφερόντων της ισλαμικής επανάστασης» (πω, πω, τι αναλυσάρα είν’ αυτή). Κι αφού πει ότι «στο Ιράν εντοπίζεται συνεπώς η ρίζα του προβλήματος και ένα μέρος της ευθύνης ανήκει οπωσδήποτε στην κυβέρνηση Μπάιντεν και γενικώς στην πολιτική των Δημοκρατικών έναντι του Ιράν, η οποία είναι ένα μείγμα ανοχής, φόβου και αδιαφορίας», σκάει το παραμύθι: «Από αυτή τη συγκεκριμένη σκοπιά, λοιπόν, δεν θα στενοχωρηθώ καθόλου αν εκλεγεί ο Τραμπ τον Νοέμβριο, γιατί η πολιτική των ΗΠΑ στο Μεσανατολικό επί των ημερών του ήταν ασυζητητί καλύτερη και σοβαρότερη από τα σαλιαρίσματα του Μπλίνκεν με την ηλεκτρική κιθάρα του»! Πες το και μας έσκασες, που έλεγε και η μακαρίτισσα Σαπφώ Νοταρά.
Μεγαλο-ρεπατζήδες
Τι στο διάολο ανάγκες έχει ο Τέρενς Κουίκ και σ’ αυτή την ηλικία (77) κάνει τα ρεπό των αδειούχων στον Real FM; Λάστιχο τον έχουν κάνει. Τη μια βδομάδα, μεσημέρι, την άλλη άγρια χαράματα, ανάλογα με το ποιοι/ες παίρνουν άδεια. Εχει ανάγκη από λεφτά (μετά από τόσες δεκαετίες στο κουρμπέτι;) ή δε θέλει να παραδεχτεί ότι πια είναι συνταξιούχος;
Ρεπατζής στον ίδιο σταθμό έχει γίνει και ο Μπάμπης Παπαδημητρίου. Αυτός είναι ελαφρώς νεότερος (70), αλλά η αποτυχία του να επανεκλεγεί βουλευτής της ΝΔ φαίνεται πως τον έριξε στα αζήτητα. Δεν επανήλθε στο Συγκρότημα Αλαφούζου (εκεί όπου έκοβε και έραβε κατακεραυνώνοντας τον… αχόρταγο ελληνικό λαό, παρέα με τον Πορδοτέτοιο) και αναγκαστικά έγινε ρεπατζής στο Συγκρότημα Χατζηνικολάου, για να μείνει (όσο γίνεται) στον αφρό της δημοσιότητας, που του χρειάζεται για να ξαναδοκιμάσει να επανέλθει στη Βουλή (αν και χλομό το κόβουμε, γιατί και οι δεξιοί δε χαραμίζουν σταυρό για πάρτη του).
