Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που οι δύο απολυμένοι από το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού συνδικαλιστές (πρόεδρος και ταμίας της προσωρινής διοίκησης του υπό σύσταση σωματείου εργαζομένων) κέρδισαν δικαστικά την επαναπρόσληψή τους, αλλά δεν έχουν επαναπροσληφθεί. Το γεγονός καταγγέλλουν με ανακοίνωσή τους μια σειρά συνδικαλιστικές οργανώσεις (από την ΠΟΘΑ και την ΠΟΣΠΕΡΤ, μέχρι τα σωματεία των εργαζόμενων στους μεγάλους κρατικούς οργανισμούς, των μουσικών, των χορευτών, των τεχνικών θεάτρου, κινηματογράφου, τηλεόρασης κ.ά.).
Καλές είναι οι ανακοινώσεις, όμως μ' αυτές δεν κάμπτεται η καπιταλιστική αυθαιρεσία και αδιαλλαξία. Η οποία στην περίπτωση του ΙΜΕ (που το κουμαντάρει πρώην στέλεχος διοικήσεων του ΣΕΒ) έχει χτυπήσει ταβάνι. Χάνουν τη μία μετά την άλλη τις διάφορες προσχηματικές δικαστικές παρεμβάσεις που κάνουν, όμως αρνούνται πεισματικά να επαναπροσλάβουν τους δύο εργαζόμενους. Στόχος τους είναι να τους εξοντώσουν οικονομικά, καθώς τους υποχρεώνουν να πληρώνουν συνεχώς δικαστικά έξοδα. (Επί τη ευκαιρία: καλό θα ήταν η ΠΟΘΑ να κάνει έναν έρανο σε όλα αυτά τα σωματεία που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους και ν' αναλάβει αυτή τα δικαστικά έξοδα των δύο απολυμένων).
Το πιο προκλητικό στη στάση της διοίκησης του ΙΜΕ είναι ότι δύο φορές κλήθηκε σε τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας, στο πλαίσιο της λεγόμενης «συμφιλιωτικής διαδικασίας», και τις δύο «έγραψε» κανονικά το υπουργείο. Οχι μόνο δεν πήγε, αλλά απαξίωσε να στείλει καν ένα έγγραφο στο οποίο να εξηγεί την αποχή της. Το συγκεκριμένο καπιταλιστικό «μαγαζί» συμπεριφέρεται ως κράτος εν κράτει.
Διαβάσαμε στο συριζαίικο left.gr την περασμένη Τετάρτη: «Να σημειωθεί ότι ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Ανδ. Νεφελούδης, θα καλέσει στο επόμενο διάστημα για τρίτη φορά την εργοδοσία προκειμένου να εφαρμοστεί η δικαστική απόφαση». Και γιατί να εμφανιστεί η εργοδοσία την τρίτη φορά, όταν εδώ κι ένα χρόνο έχει κάνει τόσα αίσχη;
Καλά θα κάνουν ο Νεφελούδης (και η Αχτσιόγλου) να αφήσουν την υποκρισία και τις ποντιοπιλατικές συμπεριφορές και να δείξουν με έργα ότι εννοούν αυτά που λένε (τουλάχιστον για τόσο κραυγαλέες περιπτώσεις παραβίασης της νομιμότητας). Αν θέλει το υπουργείο, έχει τον τρόπο να επιβάλει στους καπιταλιστές τουλάχιστον αυτό: να εφαρμόσουν τη δικαστική απόφαση. Και μη μας πουν ότι δεν έχουν τρόπο, γιατί η απάντηση είναι εύκολη: να κάνουν νομοθετική ρύθμιση που θα υποχρεώνει τους καπιταλιστές να εφαρμόζουν άμεσα τις δικαστικές αποφάσεις. Την περασμένη Δευτέρα κατέθεσαν άρον-άρον (εκπρόθεσμα και σε άσχετο νομοσχέδιο) τη γνωστή τροπολογία ενάντια στη δυνατότητα των πρωτοβάθμιων σωματείων να αποφασίσουν απεργία. Οταν είναι για τις απαιτήσεις των καπιταλιστών σπάνε τα πόδια τους από το τρέξιμο. Οταν είναι για τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζόμενων, περιορίζονται σε κλήσεις και εκκλήσεις, την ίδια στιγμή που διακηρύσσουν υποκριτικά ότι στόχος τους είναι «η επανάκτηση της εργασίας»!
«Απαιτούμε ταυτόχρονα από τη ΓΣΕΕ να δείξει το ενδιαφέρον της στους απολυμένους συναδέλφους μας του ΙΜΕ, δίνοντας το παρόν στον αγώνα τους εκδίδοντας άμεσα δελτίο τύπου, εκφράζοντας έτσι έμπρακτα την ολόπλευρη συμπαράστασή της» γράφει στην κατακλείδα της η ανακοίνωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Αν οι οργανώσεις αυτές -ειδικά η ΠΟΘΑ- είχαν αναλάβει κάποιες αγωνιστικές πρωτοβουλίες, θα λέγαμε κομμάτια να γίνει. Ομως, εκτός από μια συγκέντρωση πριν από πολλούς μήνες έξω από το ΙΜΕ, σε μέρα πρεμιέρας, η οποία οργανώθηκε χάρη στην πίεση των απολυμένων, δεν έγινε τίποτ' άλλο. Καλά είναι τα συνδικαλιστικά παιχνίδια και η έκθεση της ΓΣΕΕ, όμως απαιτείται μια στοιχειώδης κινητοποίηση. Ο συγκεκριμένος εργασιακός χώρος είναι πραγματικό γκέτο και το ελάχιστο που θα έπρεπε να γίνει είναι να εγκατασταθούν σε καθημερινή βάση διαδηλωτές απέξω και να ενημερώνουν τον κόσμο γι' αυτό που συμβαίνει πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα. Καιρός να το κάνουν έστω και τώρα, αν εννοούν στοιχειωδώς αυτά που γράφουν.
