Να μας πείσει ότι μπορεί να υπάρξει και «ολίγον έγκυος» έχει βαλθεί ο Φώτης Κουβέλης, με την απόφαση που φόρεσε καπέλο στη ΔΗΜΑΡ: θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, θα στηρίξουν την κυβέρνηση, θα συνδιαμορφώσουν το πολιτικό πλαίσιο της κυβέρνησης, θα έχουν λόγο για τη σύνθεση της κυβέρνησης, αλλά δε θα μπουν υπουργοί και υφυπουργοί κάποιοι από τους βουλευτές και τα προβεβλημένα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, αλλά πρόσωπα που ανήκουν μεν στη ΔΗΜΑΡ, αλλά δεν έχουν βγει στην πρώτη γραμμή.
Προσπαθεί να αντιγράψει το μοντέλο Σαμαρά με τη συμμετοχή της ΝΔ στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα (ή, αν θέλετε, και σαν τραγωδία για τους πρωταγωνιστές της). Φάρσα είναι όλ’ αυτά τα καραγκιοζιλίκια του Κουβέλη. Τη φράση «είμαστε η αντιμνημονιακή συνιστώσα της κυβέρνησης» μόνο ήρωας του θεάτρου σκιών θα μπορούσε να την είχε πει, για να προκαλέσει τα γέλια των θεατών. Από την άλλη, ας σκεφτούν οι ΔΗΜΑΡίτες την εκλογική συντριβή που έπαθε στις 6 Μάη ο Σαμαράς, με μόλις ένα εξάμηνο συγκυβέρνησης, ή την πολιτική εκμηδένιση του Καρατζαφέρη μετά τα «μπαίνω-βγαίνω» στη συγκυβέρνηση, για να δουν το δικό τους μέλλον.
«Δεν θα γίνουμε το αριστερό άλλοθι της προωθούμενης συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ», έλεγε ο Κουβέλης στις 3 Μάη. Κάτι ήξερε και το ‘λεγε. Και το τήρησε στις διαπραγματεύσεις του προεδρικού μεγάρου, παρά τη μεγάλη πίεση που δέχτηκε από τον Παπούλια. Τώρα, αφού κατοχύρωσε το λίγο πάνω από 6% (έχασε περίπου 1.200 ψήφους, αλλά το ποσοστό έγινε 6,26% από 6,11%, λόγω της αυξημένης αποχής) για δεύτερη φορά, ακούει «τη φωνή του πεπρωμένου του» και σπεύδει να πάρει μέρος στην κυβέρνηση. Θα ήθελε να μείνει έξω, σε θέση «δημιουργικής αντιπολίτευσης», όμως η φύση και ο ρόλος του κόμματός του και οι δεσμεύσεις έναντι της αστικής τάξης που τόσο γενναιόδωρα τον στήριξε (και μπορεί αλύπητα να τον εξαφανίσει, όπως έκανε με τον Καρατζαφέρη) δεν του επέτρεψαν αυτή την πολυτέλεια.
Και τι θα κάνει από εδώ και πέρα; Το μόνο που ξέρει είναι ότι η ΔΗΜΑΡ θα στηρίξει με νύχια και με δόντια την ακολουθούμενη πολιτική και τη συγκυβέρνηση. Για τα υπόλοιπα ισχύει το «κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον». Το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται υπό ανακατασκευή, στον παραδοσιακό χώρο της σοσιαλδημοκρατίας υπάρχουν πια ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το πάνω χέρι αυτή τη στιγμή, οπότε ο Κουβέλης θα δει πώς θα πάνε τα πράγματα και, αν χρειαστεί, θα κάνει κινήσεις προς το ΠΑΣΟΚ. Τι άλλο του απομένει έτσι που ήρθαν τα πράγματα;
