♦ Αφήσατε την Ελλάδα να γίνει στάχτη. Γιατί; Ολοι στη συγκέντρωση σιωπηλής διαμαρτυρίας – Σύνταγμα 29/8 (φορώντας μαύρα)
Το ερώτημα-κάλεσμα στη σιωπηρή διαμαρτυρία είναι προφανώς δικαιολογημένο, εντελώς φυσικό. Αυτό αναρωτήθηκε ο οποιοσδήποτε κάτοικος αυτού του πλανήτη είδε από τις οθόνες τις εικόνες που μετέδιδαν τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Πολύ δε περισσότερο αν έδινε λιγάκι προσοχή στα σχόλια που συνοδεύουν την εικόνα. Οι κάτοικοι τούτης της καμένης χώρας, όχι γιατί είναι πιο έξυπνοι από τους άλλους, αλλά επειδή ζουν τα πράγματα από μέσα, έχουν πιο σκληρά ερωτήματα. Επειδή ξέρουν. Επειδή έχουν δει πολλά τα μάτια τους. Επειδή έχουν πάθει πολλά, ορισμένες φορές και με δική τους ευθύνη, που βέβαια είναι άλλου χαρακτήρα από τις ευθύνες των κυβερνήσεων και των ταξικών συμφερόντων που αυτές εξυπηρετούν. Οι κάτοικοι τούτης της χώρας, που άλλοτε για τα λαμόγια της εξουσίας είναι ψωροκώσταινα και άλλοτε ομφαλός της γης, θέτουν πολύ πιο σοβαρά, πολύ πιο καυτά, πολύ πιο «γνήσια» ερωτήματα και ζητούν απαντήσεις. Το ερώτημα λοιπόν που απευθύνει το κάλεσμα είναι πολύ πίσω από τα ερωτήματα των καμένων κατοίκων.
Εδώ προκύπτει το… ερώτημα. Γιατί; Γιατί πάει πίσω από τους ελάχιστους προβληματισμούς του κόσμου; Βοηθάει έτσι, αντικειμενικά αν το δούμε, να αναπτύσσονται καυτά ερωτήματα ή βοηθάει τα ερωτηματικά, οι προβληματισμοί να απονευρώνονται, να γίνονται εύκολη λεία των πολιτικάντηδων της εξουσίας; Στριμώχνεταιι έτσι στα σοβαρά η κυβέρνηση και όλο το σκυλολόι που είναι υπεύθυνο γι’ αυτή την κατάσταση ή τους δίνεται η δυνατότητα να ξεφύγουν λέγοντας ευχολόγια, δίνοντας ελεημοσύνη που όλοι ξέρουμε ότι είναι το χόμπι των πλούσιων, του κεφαλαίου, του κυριότερου υπεύθυνου δηλαδή γι’ αυτή την κατάσταση;
Πώς κάνουν λοιπόν ένα τόσο σοβαρό ολίσθημα οι προπαγανδιστές –μέσω αυτού του συνθήματος- αυτής της συγκέντρωσης; Οι περισσότεροι από αυτούς, οι προβληματισμένοι αλλά ταυτόχρονα φιλήσυχοι πολίτες, οι πρώην αριστεροί οι οποίοι αφοσιώθηκαν στην καριέρα τους, στην επιστήμη τους ή δραπέτευσαν προς τη φύση, πιστεύοντας ότι θα τους προσφέρει την ευτυχία που δεν τους προσφέρει η κοινωνική πραγματικότητα, πιστεύοντας ότι δεν θα φτάσει μέχρι τα βουνά, μέχρι τα καταφύγια η λαίλαπα που λέγεται καπιταλισμός, κέρδος, όχι μόνο έχουν εντρυφήσει στο ρεφορμισμό, αλλά ο ρεφορμισμός είναι γι’ αυτούς τρόπος ζωής, σκέψης, δραστηριότητας. Ο ρεφορμισμός και ο φόβος που τον συνοδεύει απέναντι στην εξουσία, στους μηχανισμούς, στους υπεύθυνους δηλαδή για όλη αυτήν την καταστροφή. Η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς δεν είδαν, δεν άκουσαν τόσα χρόνια, ούτε για τη σκληρή λιτότητα, ούτε για τις απολύσεις, ούτε για το εργατικό ατύχημα, ούτε για τους τρομονόμους, τίποτα. Είχαν κρυφτεί μέσα στη φύση. Ωσπου ο καπιταλισμός με τη φωτιά τους έβγαλε από εκεί. Βγήκαν λοιπόν να διαμαρτυρηθούν με την ίδια λογική, με την ίδια πολιτική, με την ίδια ανάλυση με την οποία δραπέτευσαν. Θέτουν τα ερωτήματα όσο γίνεται πιο ανώδυνα, γιατί έτσι πιστεύουν ότι θα συσπειρωθεί περισσότερος κόσμος. Εκαναν τα ερωτήματα όχι ουδέτερα απλώς, αλλά εντελώς αφελή, γιατί δεν μπορούν να σκεφτούν ότι στις σημερινές συνθήκες το πρόβλημα «περιβάλλον» είναι εντελώς ταξικό.
Γι’ αυτό οι διαμαρτυρίες είναι σιωπηλές σαν του Γκάντι, γι’ αυτό τα ρούχα είναι πένθιμα, γιατί απλώς κηδεύουν τα αποτελέσματα του καπιταλισμού. Θα μου πείτε, δεν μας λες τίποτε καινούριο. Το ζήτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς γι’ αυτή την κατάσταση, τι θα κάνουμε απέναντι στους θλιμμένους και φιλήσυχους πολίτες, τι θα κάνουμε για να τραβήξουμε σε σκληρό αγώνα όλα τα καλά στοιχεία που τώρα επηρεάζονται απ’ αυτούς. Η απάντηση είναι εύκολη, αγαπητοί μου. Στις 16/9 θα ψηφίσετε έναν συνδυασμό της Αριστεράς!!!
