Από ανακοίνωση των Παρεμβάσεων ΠΕ (από τη ΔΟΕ και τις άλλες παρατάξεις μούγκα) πληροφορηθήκαμε ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ έσπευσε να συναινέσει στην πρόταση του Πιερρακάκη να συσταθεί σε μόνιμη βάση μια «άτυπη ομάδα» από δυο τρία άτομα της ΔΟΕ που θα συζητά με το υπουργείο προβλήματα «της καθημερινότητας» του δημόσιου σχολείου. Η «άτυπη ομάδα» συστάθηκε τελικά, μετά από πρόταση της ΔΑΚΕ, με τέσσερα άτομα- έναν εκπρόσωπο από κάθε παράταξη που συμμετέχει στο προεδρείο της ΔΟΕ (ΔΑΚΕ-ΝΔ, ΔΗΣΥ-πρώην ΠΑΣΚ, ΑΣΕ-Περισσός, Δίκτυο-ΣΥΡΙΖΑ), αποκλείοντας τις Παρεμβάσεις, ενώ η ΑΣΕ διαφώνησε, ζητώντας στην ομάδα να συμμετέχουν εκπρόσωποι από όλες τις παρατάξεις, πράγμα που δεν έγινε αποδεκτό.
Το ζήτημα που προκύπτει εδώ δεν είναι τόσο η νεο-εγκαινιασθείσα περίοδος «διαλόγου» και «διαβούλευσης» από την πλευρά του υπουργείου Παιδείας, όσο η στάση που κράτησε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Οσον αφορά την νέα τακτική του ΥΠΑΙΘΑ επισημαίνουμε τα εξής: Ο Μητσοτάκης είδε ότι η τακτική του συνεχούς βούρδουλα που χρησιμοποιούσε η Κεραμέως απέναντι στους εκπαιδευτικούς δεν έβγαζε πουθενά, ειδικά όσον αφορά την διακαή επιθυμία της κυβέρνησης Κούλη 1 και Κούλη 2 για επιβολή της αξιολόγησης και την εμμονή σε σκληρά μέτρα, όπως η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Είχε μάλιστα εξαναγκάσει και τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, λόγω του κλίματος που υπήρχε και υπάρχει στην συντριπτική πλειοψηφία της βάσης των εκπαιδευτικών, να κρατούν αρνητική στάση, στάση που συντηρούσε και η αυταρχική στάση της Κεραμέως, που αρνείτο να συναντηθεί ακόμη και μαζί τους, στέλνοντάς τους συνεχώς στα αστικά δικαστήρια.
Τώρα ο Μητσοτάκης σχεδιάζει να εντείνει την αντιεκπαιδευτική πολιτική του προσθέτοντας και άλλα μέτρα, όπως π.χ. η «ελεύθερη επιλογή» σχολείου, κ.λπ.
Γι’ αυτό και αλλάζει τακτική (προς το παρόν, γιατί θα επανέλθει και πάλι στην καταστολή όταν οξυνθούν οι αντιστάσεις), τοποθετώντας στο υπουργείο Παιδείας τον «άσχετο» περί τα εκπαιδευτικά Πιερρακάκη, «ειδήμονα» στα της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», που εμφανίζεται, σε αντίθεση με την προκάτοχό του, «διαλλακτικός» και οπαδός του «διαλόγου». Πλην, όμως, όπως έχουμε ήδη πει -και αυτό προκύπτει σαφώς από τις προγραμματικές του δηλώσεις– αποφασισμένο να συνεχίσει την ίδια αντεργατική, αντιεκπαιδευτική πολιτική, εγκαινιάζοντας την νέα «τετραετία ισοπέδωσης της δημόσιας εκπαίδευσης».
Η πρόταση, λοιπόν, Πιερρακάκη για σύσταση μόνιμης «άτυπης ομάδας» με τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες περιέχει δόλο και εντάσσεται στην νέα τακτική ΥΠΑΙΘΑ-Μητσοτάκη, στην προσπάθεια ενσωμάτωσης των εκπαιδευτικών στη διαχείριση της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, στην προσπάθεια να τους χρεωθούν κυβερνητικές επιλογές, ώστε να μειώνονται οι αντιστάσεις.
Οπως σημειώσαμε αρχικά το ζήτημα δεν είναι η βρόμικη -σε κάθε περίπτωση- τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση και το υπουργείο Αμάθειας και Καταστολής, αλλά η στάση που έσπευσε να υιοθετήσει άμεσα η ΔΟΕ (για την ΟΛΜΕ δεν έχουμε ενημέρωση).
Στάση δούρειου ίππου ενάντια στο δημόσιο σχολείο και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών.
Αυτός, άλλωστε, είναι ο ρόλος πλέον (εδώ και χρόνια) της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που έχει πλήρως αστικοποιηθεί και μεταμορφωθεί σε θεσμό του αστικού συστήματος εξουσίας, κόντρα στα συμφέροντα της δημόσιας εκπαίδευσης και των εργαζομένων της. Απλώς, αυτός ο ρόλος δεν μπορούσε να εκπληρωθεί λόγω της αυταρχικής, κατασταλτικής πολιτικής του ΥΠΑΙΘΑ, ενώ τώρα που άλλαξε ο «Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», βρήκε πρόσφορο έδαφος να εκδηλωθεί.
Και βεβαίως η ένσταση από κάθε εκπαιδευτικό και εργαζόμενο που θέλει να τοποθετείται ταξικά ή που παριστάνει τον σούπερ επαναστάτη δεν είναι πόσα μέλη του ΔΣ θα εκπροσωπηθούν στην «άτυπη ομάδα» συνδιαλλαγής με το υπουργείο, ακόμη και αν αυτό αφορά το σύνολο των παρατάξεων.
Ο ταξικός και όχι ο ρεφορμιστικός ή εργοδοτικός συνδικαλισμός είναι σε κόντρα και σε ρήξη με την αστική κυβερνητική πολιτική και «ευαγγέλιο» γι’ αυτόν είναι η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων των εργαζομένων και η αποκάλυψη του πραγματικού προσωπείου του αστισμού σε όλες τις εκδοχές του, ώστε να επιτευχθεί επιτέλους ο απεγκλωβισμός από τα πλοκάμια του και να μπει ο σπόρος για την ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Γιούλα Γκεσούλη
