Για μια ακόμα φορά, το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται στην ευρωπαϊκή αθλητική επικαιρότητα, όχι όμως για ευχάριστο λόγο. Το κορυφαίο γαλλικό ποδοσφαιρικό περιοδικό France Football εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του νεοεκλεγέντα προέδρου της ΦΙΦΑ Τζιάνι Ινφαντίνο και μεταξύ των κατηγοριών που του προσάπτει είναι και η «ανάρμοστη σχέση» του με τον Βαγγέλη Μαρινάκη.
Οι Ερικ Σαμπέλ και Φιλίπ Οκλέρ, που υπογράφουν το κείμενο, θεωρούν ότι ο Ινφαντίνο «απέκτησε μέσα σε 100 μέρες στην προεδρία της FIFA τόσο κακή φήμη όση ο προκάτοχός του Σεπ Μπλάτερ είχε αποκτήσει μέσα σε 30 χρόνια»! Υποστηρίζουν ότι ένα από τα σκάνδαλα στις πρώτες 100 μέρες του νέου προέδρου είναι και αυτό της μη τιμωρίας του Ολυμπιακού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ τους, ο Ινφάντινο είναι υπόλογος γιατί δεν έχει ασχοληθεί με τα προβλήματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και δεν έχει πάρει δραστικά μέτρα για να εξαλειφθεί η διαφθορά και τα παρακυκλώματα από το ποδόσφαιρο. Για να υποστηρίξουν το συμπέρασμά τους αναλύουν μια σειρά υποθέσεις στις οποίες ο Ινφαντίνο δεν έχει αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Πρώτη στη σχετική λίστα είναι η υποψηφιότητα της Σενεγαλέζας Φατίμα Σαμουρά στο πόστο του γενικού γραμματέα της ΦΙΦΑ, η οποία αν και αρχικά θεωρήθηκε ρήξη με το κατεστημένο, στη συνέχεια -και με δεδομένη την παντελή έλλειψη εμπειρίας της στα θέματα του ποδοσφαίρου- θεωρείται ότι εμπεριέχει τον κίνδυνο να γίνει υποχείριο των «ειδικών» και των εξωθεσμικών κέντρων. Ακολουθεί η υπόθεση απομάκρυνσης του προέδρου της Επιτροπής Ελέγχου και Συμμόρφωσης Ντομένικο Σκάλα, ο οποίος στο πρόσφατο συνέδριο της ΦΙΦΑ ζήτησε εγγυήσεις για την υλοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων του Ινφαντίνο, γεγονός που ενόχλησε τον πρόεδρο. Για την υπόθεση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του γαλλικού περιοδικού, υπάρχει απομαγνητοφωνημένο υλικό που αποδεικνύει μεθόδευση σε βάρος του Σκάλα. Από το ηλεκτρονικό αρχείο της ΦΙΦΑ φαίνεται να έχουν σβηστεί e-mail που έχουν σχέση με την υπόθεση και αν αυτές οι πληροφορίες αποδειχτούν αληθινές ο Ινφαντίνο κινδυνεύει με ποινή παύσης από τα καθήκοντά του για 90 μέρες.
Τέλος, λαβράκια ετοιμάζονται να βγουν και από τα δρώμενα στην ΟΥΕΦΑ, αφού αρκετά ευρωπαϊκά ΜΜΕ ερευνούν το επίπεδο πληροφόρησης και το ρόλο που έπαιξε ο Ινφαντίνο στην αδιαφανή ανάθεση του Euro 2012 στην Πολωνία και την Ουκρανία στις 18 Απριλίου του 2007, καθώς και στο ρόλο του για το σκάνδαλο των στημένων αγώνων στο ελληνικό πρωτάθλημα (υπόθεση Koriopolis). Οι δυο συντάκτες του άρθρου αναφέρουν ότι ενώ η ελληνική δικαιοσύνη έχει απαγγείλει κατηγορίες σε βάρος του προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός, η ελληνική ομάδα έχει αποφύγει οποιαδήποτε ποινή και αναρωτιούνται αν αυτό γίνεται επειδή έχει φίλους υψηλά ιστάμενους και με επιρροή εντός της ΟΥΕΦΑ και ποιος είναι ο ρόλος του Θόδωρου Θεοδωρίδη, σημερινού γενικού γραμματέα της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, που είναι γιος του αντιπροέδρου του Ολυμπιακού.
Το δημοσίευμα του γαλλικού περιοδικού είναι φανερό ότι μειώνει τη δυνατότητα της «άμυνας» που παίζει το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Μαρινάκης για να αποφύγει τα «χτυπήματα» από τους Μελισσανίδη και Σαββίδη. Επίσης, μειώνει σημαντικά την προσπάθεια της σημερινής διοίκησης της ΕΠΟ να παραμείνει στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οπως γράψαμε σε προηγούμενο φύλλο, ο Κοντονής, αναγνώρισε στην ΟΥΕΦΑ και στη ΦΙΦΑ το δικαίωμα να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο ρόλο στα δρώμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου και αυτές σαν αντάλλαγμα θα τον αφήσουν να ξεκινήσει τη διαδικασία «εξυγίανσης» του ποδοσφαίρου από την «παράγκα», πάντοτε βέβαια υπό την εποπτεία τους.
Οπως έχουμε τονίσει και στο παρελθόν, η πίεση που ασκείται στον Μαρινάκη και την παρέα του δεν είναι αρκετή από μόνη της να δημιουργήσει συνθήκες ανατροπής της ερυθρόλευκης κυριαρχίας. Οι ανιδιοτελείς εργάτες του ελληνικού ποδοσφαίρου, αν και είναι υπεράνω χρημάτων και δεν απαιτούν υλικές απολαβές για να διακονήσουν το ποδόσφαιρο, ως άνθρωποι έχουν και βιολογικές ανάγκες που για να καλυφθούν απαιτούν και ένα μικρό χαρτζιλίκι. Κατά συνέπεια, όσο Μελισσανίδης και Σαββίδης δε βάζουν το χέρι στην τσέπη, η πολυπόθητη αλλαγή θα αργεί και οι συντάκτες του γαλλικού περιοδικού θα αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να συνεχίζεται η κυριαρχία των ερυθρόλευκων τη στιγμή που ο πρόεδρός τους είναι υπόδικος.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
«Δεν σκοπεύω να πολεμήσω τους Βιετκόνγκ. Αλλωστε κανείς Βιετκόνγκ δεν με έχει αποκαλέσει ποτέ αράπη». Ο Μοχάμεντ Αλι αρχίζει να εξηγεί γιατί δε θα πάει να πολεμήσει στο Βιετνάμ προκαλώντας νευρική κρίση στους καθωσπρέπει λευκούς ρατσιστές αμερικανούς και συνεχίζει: «Μου ζητάνε να ταξιδέψω δεκάδες χιλιόμετρα μακριά για να ρίξω σφαίρες και βόμβες σε ανθρώπους που έχουν σχεδόν το ίδιο χρώμα δέρματος με μένα. Και στη γενέτειρά μου, το Λούισβιλ, συμπεριφέρονται στους μαύρους σαν να είναι σκυλιά».
Με τα λόγια αυτά ο 24χρονος ολυμπιονίκης και παγκόσμιος πρωταθλητής στην επαγγελματική πυγμαχία τσακίζει τα επιχειρήματα όσων είναι υπέρ του πολέμου του Βιετνάμ, γίνεται ένα από τα ινδάλματα της μαύρης κοινότητας και των αντιρατσιστών και δίνει ώθηση και κουράγιο σε όσους αγωνίζονταν ενάντια στον πόλεμο και για τα δικαιώματα των αφροαμερικανών.
Για την άρνησή του να πολεμήσει στο Βιετνάμ τιμωρείται με τετραετή αποκλεισμό από τους αγώνες, ενώ το κατεστημένο της εποχής δεν τολμάει να τον φυλακίσει, υπό το φόβο μιας μαζικής εξέγερσης της μαύρης κοινότητας και των υποστηρικτών του αντιπολεμικού κινήματος. Παρά το γεγονός ότι χάνει μερικά από τα καλύτερα αγωνιστικά του χρόνια, καταφέρνει να δημιουργήσει το μύθο του και στην πυγμαχία, αφού θεωρείται ο καλύτερος μποξέρ όλων των εποχών.
Ταυτόχρονα με το μποξ και αφού έχει ασπαστεί το Ισλάμ, συνεχίζει την κοινωνική του δράση, παλεύοντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και για τη βελτίωση του ρόλου των γυναικών στις μουσουλμανικές κοινωνίες, αποτελώντας το παράδειγμα για πολλούς αθλητές που ακολουθούν το δρόμο που χάραξε. Η αγωνιστική του καριέρα ολοκληρώνεται το 1981, όταν αρχίζει να εμφανίζεται η νόσος του Πάρκινσον, η οποία τον ακολουθεί ως το θάνατό του, χωρίς όμως να περιορίζει την κοινωνική του δράση στην οποία υπάρχουν και ορισμένες «στιγμές» που δεν συνάδουν με την προσωπικότητά του, όπως η υποστήριξη του Ρέιγκαν στις προεδρικές εκλογές του 1984 και το ταξίδι του στο Αφγανιστάν του 2002 για να εμψυχώσει τους αμερικάνους στρατιώτες.
Δημιούργημα μιας εποχής, ο Μοχάμεντ Αλι αποτελεί τυπικό δείγμα αντιφατικότητας. Ομως, η μαύρη κοινότητα τον λάτρεψε όχι για τα καραγκιοζιλίκια του, αλλά για τη γενναία στάση του τότε.
Στο προηγούμενο φύλλο παραθέσαμε μια δήλωση του Βλαντίμιρ Τσατσένκο, την οποία αλιεύσαμε από το βιβλίο «Για πάντα ΕΣΣΔ». Σκασμένος στα γέλια ο συγγραφέας, επικοινώνησε για να μας πει πως η φράση υπήρξε δική του κατασκευή, προκειμένου να βοηθήσει την πλοκή του βιβλίου και πως είμαστε οι δεύτεροι που την πατάμε (έχει προηγηθεί ραδιοφωνική εκπομπή). Μπράβο στο συγγραφέα που κατάφερε να σκαρώσει κάτι τόσο αληθοφανές. Οσο για μας, πρέπει να προσέχουμε περισσότερο.
Οσον αφορά την ουσία, όμως, δεν αλλάζει τίποτα επειδή είμαστε μείον ένα επιχείρημα. Υπάρχουν πολλά που μας επιτρέπουν να στηρίξουμε την «αιρετική» άποψή μας για τον Γκάλη. Στη συνάντησή του με τον Τσίπρα στο Μαξίμου, που έγινε για να προετοιμαστεί η φιέστα μετονομασίας του ΟΑΚΑ σε «Νίκος Γκάλης», ο Τσίπρας επανέλαβε την επιχειρηματολογία του μπασκετικού κατεστημένου, σύμφωνα με την οποία το μπάσκετ στην Ελλάδα ξεκίνησε να υπάρχει μετά τον Γκάλη. Λογικό από την πλευρά του, αν σκεφτούμε ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει να στήσει μια φιέστα με στόχο να βελτιώσει την επικοινωνιακή εικόνα του Τσίπρα, χρησιμοποιώντας τον Γκάλη σαν «γκεστ σταρ».
