Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Καλή χρονιά (τι γελάτε ρε;). Ευχές για μεγαλύτερα επιδόματα και πλουσιότερα φιλανθρωπικά βοηθήματα προς την πλέμπα από τους άρχοντες (μεγάλοι οι χάροι τους).
“Ο κόσμος ήταν δυστυχισμένος. Οι άνθρωποι ήταν στο σκοτάδι. Οι άνθρωποι ήταν τρομοκρατημένοι και απογοητευμένοι. Οι άνθρωποι ήταν παγιδευμένοι. Οι άνθρωποι ήταν αλλόφρονες και σε άμυνα. Αισθάνονταν τις ζωές τους σπαταλημένες. Και είχαν δίκιο” (Charles Bukowski).
Θεοφάνεια 1966 και οι Λαμπράκηδες διαδηλώνουν στον Πειραιά κατά της κυβέρνησης των αποστατών. Η αστυνομία χτυπάει λυσσασμένα δεκάδες νέους και νέες, αλλά και τον πρόεδρο της Δ.Ν. Λαμπράκη και βουλευτή της Ε.Δ.Α. Μίκη Θεοδωράκη. Τραυματισμένος στο κεφάλι και με τα αίματα να τρέχουν στο πρόσωπό του, ο Θεοδωράκης αρνείται να πάει στα τοπικά γραφεία της Ε.Δ.Α. ή σε νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες, και ζητάει να τον μεταφέρουν στο σπίτι του στη Νέα Σμύρνη. Εκεί κάθεται στο πιάνο και μελοποιεί τη “Ρωμιοσύνη” του Γιάννη Ρίτσου (η υπενθύμιση από τον σ. Γιώργο Αλεξάτο).
Μικρά κι ανήλιαγα στενά και σπίτια χαμηλά μας
γύρισαν τούμπα οι καιροί, βρήκαμε το μπελά μας
γιατί πολλοί από αυτούς που ζούνε εκεί μέσα
ξεπούλησαν την τάξη μας. Α, ρε ζωή μπαμπέσα…
Με αφορμή τα 114 χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στις 3 του Γενάρη: «Η ηθική δεν είναι επάγγελμα, και όστις ως επάγγελμα θέλει να την μετέλθη, πλανάται οικτρώς και γίνεται γελοίος. Οστις πράγματι πονή τον τόπον του, και έχει την ηθικήν όχι εις την άκραν της γλώσσης ή εις την ακωκήν της γραφίδος αλλ’ εις τα ενδόμυχα της ψυχής, βλέπει πολύ καλά ότι είναι αδύνατον να πολιτευθή».
Με αφορμή τα 65 χρόνια από τον θάνατο του Albert Camus στις 4 του Γενάρη: «Ναι, είναι συχνά παρά τη θέλησή του που ένα ελεύθερο πνεύμα σήμερα θα καταφύγει στην ειρωνεία. Τι ευχάριστο να βρει κανείς σε αυτό τον φλεγόμενο κόσμο; Αλλά η αξία του ανθρώπου είναι να ορθώνει το ανάστημά του απέναντι σε όλα όσα θέλουν να τον εκμηδενίσουν».
Και -τέλος- με αφορμή τα 121 χρόνια από τον θάνατο του Εμμανουήλ Ροΐδη στις 7 του Γενάρη: «Οι γράφοντας διά τους Γραικούς αναγκάζουν πολλάκις να διαφωτίζωσι πράγματα φαεινά και αυτόφωτα ως τα οπίσθια των πυγολαμπίδων».
Πέρασαν οι «γιορτές» και τα πανηγύρια κι από τον φανταστικό Σκρουτζ επιστρέφουμε στον υπαρκτό Ντόναλντ…
Η στήλη επιχαίρει για τη μερική αποκατάσταση της επαφής Αδώνιδος με την πραγματικότητα, μετά τη δήλωσή του «έχω σοκαριστεί με το μέγεθος του μίσους». Μόνο που αν αφουγκραστεί προσεκτικότερα, θα δει ότι ο Πορτοσάλτε δεν είναι ο μόνος αποδέκτης του κοινωνικού μίσους…
Ο δε Κούλης, ο έχων και το μαχαίρι και το καρπούζι, αναζητάει «τα κατάλληλα οικονομικά κίνητρα για να επιστρέψουν οι νέοι στα χωριά»! Εδώ βέβαια δεν έχουμε απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, απλά δούλεμα.
Αφού οι Ντεγκρές επανέκαμψαν δυναμικά στην επικαιρότητα, θυμόμαστε ότι τέτοιες μέρες (9 Γενάρη) του 1938 έγιναν οι γάμοι του διαδόχου Παύλου και της πριγκίπισσας του Ανόβερου Φρειδερίκης (που είχε καμιά δεκαριά ονόματα ακόμα). Το κόστος ήταν 1.455.000 δραχμές, ενώ το δώρο του βασιλιά Γεωργίου Β’ προς τη νύφη ήταν 855.000 δραχμές. Ετσι, για να έχουμε ένα μέτρο…
Μετά από τον Καναδά, ο Τραμπ θέλει να γίνει αμερικανική και η Γροιλανδία! Παλιά δεν ρωτούσατε μεγάλε, απλά μπουκάρατε!
Και μετά τον μπάτσο της γειτονιάς (αλήθεια, τι απέγινε μ’ αυτή τη φάση;) έρχεται και ο φροντιστής της γειτονιάς. Βρε τι σκαρφίζονται για να… φροντίζουν!
Τώρα τελειώνουν οι «γιορτές», τέρμα τα παραμύθια
και πάλι αντιμέτωποι με τη σκληρή αλήθεια.
Κοκκινοσκουφίτσα
