Αυτά τα παράσημα δεν είναι σαν αυτά που μοστράρουν οι «κουραμπιέδες» των αστικών στρατών. Είναι παράσημα ποτισμένα με αίμα (στην κυριολεξία). Κερδισμένα στα πεδία των μαχών ενός δίκαιου πολέμου. Του πολέμου ενάντια στο ναζιστικό τέρας. Και ο Νταβίντ Νταβίντοβιτς Ντουσμάν, που έκλεισε τον βιολογικό του κύκλο πριν από μερικές μέρες, πλήρης ημερών στα 98 του χρόνια, τα φορούσε με περηφάνεια.
Ηταν ο τελευταίος εν ζωή στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού που πήρε μέρος στην απελευθέρωση του Αουσβιτς. Αυτός που οδήγησε το Τ-34 πάνω στο ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα, για ν’ αντικρίσει αμέσως μετά τη φρίκη. Μια φρίκη που ολόκληρο το μέγεθός της πληροφορήθηκε μετά το τέλος του πολέμου, όπως έχει πει.
Μπορεί να τονίστηκε η εβραϊκή καταγωγή του (για ευνόητους λόγους), όμως ο Ντουσμάν δεν συμμετείχε στον πόλεμο ως εβραίος (δε γνωρίζουμε καν αν ήταν θρησκευόμενος), αλλά ως σοβιετικός πολίτης, ως ένας ανάμεσα στα εκατομμύρια των μαχητών και μαχητριών του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Η απελευθέρωση του Αουσβιτς δεν ήταν γι’ αυτόν η σημαντικότερη μάχη, ούτε η τελευταία. Οπως ο ίδιος έχει διηγηθεί, άλλωστε, όταν αντίκρισαν τη φρίκη των αποσκελετωμένων κρατούμενων, τους πέταξαν όλες τις κονσέρβες τροφίμων που είχαν στα τεθωρακισμένα τους και αμέσως συνέχισαν το δρομολόγιό τους για να κυνηγήσουν τους φασίστες.
Ο 21χρονος τανκίστας Νταβίντ Νταβίντοβιτς Ντουσμάν είχε ήδη συμμετάσχει στις δυο σημαντικότερες μάχες του πολέμου: στη μάχη του Στάλινγκραντ και στη μάχη του Κουρσκ. Οι νίκες του Κόκκινου Στρατού σ’ αυτές τις δύο μάχες σηματοδότησαν την καμπή του πολέμου. Εκτοτε οι ναζί δεν ξανασήκωσαν κεφάλι. Οι σοβιετικοί ήταν οι κυνηγοί και οι ναζί οι κυνηγημένοι που υποχωρούσαν συνεχώς, μέχρι που τους «έθαψαν» στο ίδιο το Βερολίνο, όπου παραδόθηκαν άνευ όρων στις 9 Μάη του 1945.
Τρεις φορές τραυματίστηκε σοβαρά ο Ντουσμάν στη διάρκεια του πολέμου και κάθε φορά επέστρεφε στο πόστο του. Από τη μεραρχία του, δύναμης 12.000 μαχητών, στο τέλος του πολέμου είχαν επιζήσει μόνο 69. Ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού Νταβίντ Νταβίντοβιτς Ντουσμάν ήταν ένας απ’ αυτούς. Και ποτέ δεν ξέχασε τους συμμαχητές του, για τη θυσία των οποίων μιλούσε πάντοτε.
ΥΓ. Ο Ντουσμάν, αν και είχε σπουδάσει γιατρός, αφοσιώθηκε στην ξιφασκία. Εγινε πρωταθλητής Σοβιετικής Ενωσης το 1951 και στη συνέχεια, από το 1952 μέχρι το 1988 ήταν προπονητής στη διασημότερη ομάδα ξιφασκίας (Σπαρτάκ Μόσχας) και στη γυναικεία ομάδα της Σοβιετικής Ενωσης, με την οποία κέρδισε πολλά ολυμπιακά μετάλλια.
