Μια αήθης και χυδαία επίθεση του Ι. Μυλωνά στον απόντα Δ. Κουφοντίνα σφράγισε τη σημερινή συνεδρίαση. Μια επίθεση λάσπης που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Ο Μυλωνάς μίλησε ως φερέφωνο του Γιωτόπουλου, γιατί ο Τζωρτζάτος δεν είναι σε θέση να έχει άποψη. Είναι απλός κουβαλητής της λάσπης. Ο Μυλωνάς υποχρεώθηκε να ενεργήσει κόντρα στην υπερασπιστική γραμμή που ως δικηγόρος είχε χαράξει. Γιατί τι υποστήριζε τις προηγούμενες μέρες της αγόρευσής του; Επικαλούνταν τον Κουφοντίνα για να βγάλει ψεύτες και αναξιόπιστους τον Τσελέντη και τον Τέλιο. Επικαλέστηκε τον Κουφοντίνα όχι μια και δυο, αλλά πολλές φορές. Μάλιστα, λίγο πριν ολοκληρωθεί η αποδεικτική διαδικασία, είχε ο ίδιος διαβάσει σχετικά αποσπάσματα από τα πρακτικά της πρώτης δίκης, για να αποδείξει ότι ο Κουφοντίνας «περνάει γενεές δεκατέσσερις» τον Τσελέντη και τον Τέλιο.
Και τι έκανε σήμερα; Υποχρεώθηκε από τους πελάτες του να δώσει μια και να γκρεμίσει όλο το υπερασπιστικό οικοδόμημα που έχτισε. Γιατί όταν λες ότι ο Κουφοντίνας έχει κάνει «συναλλαγή» για να… σώσει τη γυναίκα του και το γιο του (εδώ έχουμε το έσχατο σημείο ηθικής κατάπτωσης), δε μπορείς να ζητάς ταυτόχρονα από το δικαστήριο να αξιολογήσει υπέρ του πελάτη σου τις υπερασπιστικές αναφορές του. Οδηγείσαι σε παραλογισμό. Λες ότι ο Τσελέντης και ο Τέλιος είναι συνεργαζόμενοι. Αλλά και ο Κουφοντίνας, που παραδέχεσαι ότι τους ξεμπρόστιασε, είναι κι αυτός συνεργαζόμενος! Δηλαδή, η Ασφάλεια έβαλε τον ένα συνεργαζόμενο να ξεμπροστιάσει τους άλλους δύο; τρελά πράγματα. Τρελά πράγματα που αποκαλύπτουν απώλεια ψυχραιμίας, πανικό, απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Αποδεικνύουν ότι εκείνο που σε καθοδηγεί δεν είναι παρά ένα αρρωστημένο αίσθημα. Ενα αίσθημα φθόνου προς εκείνον που έχει καταφέρει με τη στάση του να συγκεντρώσει το γενικό θαυμασμό, το οποίο μπλέκεται με αισθήματα φιλοτομαρισμού και αμοραλισμού.
Ο Μυλωνάς επέλεξε –δεν ξέρουμε για ποιο λόγο- να γίνει φορέας αυτής της συμπεριφοράς. Το μόνο που κατάφερε, μπροστά στην τεράστια πίεση που δέχτηκε από τους πελάτες του, είναι να βάλει και μια δικιά του εκδοχή ερμηνείας της στάσης του Κουφοντίνα, δίπλα σ’ αυτές των πελατών του: ότι μπορεί να «εμμένει στην απολυτότητα της επαναστατικής του τοποθέτησης και δε λέει κουβέντα». Εκδοχή που, βέβαια, δε δέχονται οι πελάτες του, όπως κατ’ επανάληψη έχει φανεί από τις επιστολές Τζωρτζάτου (διά χειρός Γιωτόπουλου).
Ο, τι ήταν να ειπωθεί επί της ουσίας πάνω σ’ αυτό το ζήτημα έχει ειπωθεί εδώ και ενάμιση χρόνο και δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να επανέλθουμε. Η σφοδρή αντίδραση του Δ. Κουφοντίνα, που επέδειξε ιώβεια υπομονή, ελπίζοντας ότι ίσως διατηρηθούν κάποια ψήγματα αξιοπρέπειας, μας λέει ότι πλέον έχουμε πόλεμο. Πόλεμο με τη λάσπη και τους λασπολόγους. Πόλεμο για την υπεράσπιση των πολιτικών και ηθικών αξιών της επαναστατικής Αριστεράς. Σ’ αυτό τον πόλεμο δεν χωράνε «ειρηνιστές» και «μεσάζοντες». ‘Η με τους λασπολόγους ή με τους αγωνιστές.
