Σε επικοινωνιακού τύπου παιχνίδια επιδίδεται αυτή την περίοδο ο Σπηλιωτόπουλος, συντηρώντας το θέμα της «αναμόρφωσης» του Λυκείου και του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση καθημερινά στην επικαιρότητα (εκλογές γαρ), έχοντας αμέριστη βοήθεια από τα παπαγαλάκια του αστικού Τύπου και της τηλεόρασης (των Πασόκων συμπεριλαμβανομένων).
Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι ο Μπαμπινιώτης, επιτυχημένος επιχειρηματίας (και φέρων και τον βαρύγδουπο τίτλο του πανεπιστημιακού δασκάλου) των Αρσάκειων Σχολείων και επικεφαλής της επιτροπής για το «διάλογο» για την Παιδεία, έδωσε στην αντίστοιχη Πολιτική Επιτροπή (συμμετέχουν: Σπηλιωτόπουλος, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) το πλαίσιο των προτάσεων για το Λύκειο. Εδώ μπαίνει η πληροφόρηση των «κύκλων», σύμφωνα με την οποία το πλαίσιο περιλαμβάνει περιορισμό της διδακτέας ύλης, αναλυτικά προγράμματα που να μην είναι τόσο δεσμευτικά για τον εκπαιδευτικό, απαγκίστρωση από το ένα βιβλίο, Λύκειο χωρίς κατευθύνσεις και πεδία και ένα εξεταστικό ευέλικτο που να δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να εξεταστούν πολλές φορές στην Τρίτη Λυκείου (όσοι είχαν κάνει πολύ θόρυβο με την περιβόητη ελεύθερη πρόσβαση που δήθεν επιθυμού-σε διακαώς το υπουργείο Παιδείας και ο Καραμανλής, τώρα κάνουν τον «κινέζο»). Οι αδαείς μπορεί να εντυπωσιάζονται από τέτοιου τύπου εξαγγελίες, οι έχοντες όμως επαφή με την εκπαιδευτική πραγματικότητα και γνωρίζοντας την εμπειρία από το πώς λειτούργησε η «ευέλικτη ζώνη», τα διάφορα «καινοτόμα προγράμματα» και η κατάργηση του ενός συγγράμματος (στα Πανεπιστήμια), αναγνωρίζουν σ’ αυτές τις αλλαγές ένα σχολείο προσανατολισμένο στις απολύτως απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες που απαιτεί η αγορά εργασίας, ένα σχολείο του οποίου θα ιδιωτικοποιούνται σημαντικά κομμάτια της λειτουργίας του, αφού η «αναμόρφωση» και ο «εμπλουτισμός» των προγραμμάτων με ζώνες πολιτισμού, ποικίλων δραστηριοτήτων και τα ρέστα θα γίνεται στο έδαφος της κρατικής οικονομικής ασφυξίας.
Αλλά και ο ίδιος ο Σπηλιωτόπουλος, μιλώντας στους δημοσιογράφους μετά το πέρας της συνεδρίασης της Πολιτικής Επιτροπής για την Παιδεία, έδωσε το ίδιο στίγμα, αν και κάπως πιο γενικόλογο. Ανέφερε ότι το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ) έχει εκπονήσει ένα πλαίσιο προτάσεων κυρίως για τον περιορισμό της διδακτέας ύλης, τον εμπλουτισμό της με πνευματικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και αθλητικό περιεχόμενο και τον εξορθολογισμό (sic) του συστήματος εισαγωγής στην Ανώτατη Εκπαίδευση.
Εξηγώντας στη συνέχεια σε τι συνίσταται αυτή η περίφημη «αναμόρφωση» των αναλυτικών προγραμμάτων του Λυκείου, ανέφερε ότι αυτά πρέπει να έρθουν «πιο κοντά στις σύγχρονες ανάγκες». Δηλαδή να υποταχτούν πλήρως στις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου, διαμορφώνοντας προσωπικότητες υποταγμένες, που θα αποδέχονται την ένταση της εκμετάλλευσης από τους μελλοντικούς τους εργοδότες, θα θεωρούν «φυσική» την εργασιακή ανασφάλεια, την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την εργασιακή περιπλάνηση και θα κατέχουν τις πολύ συγκεκριμένες δεξιότητες και στοιχειώδεις γνώσεις που απαιτεί η καπιταλιστική αγορά εργασίας.
Ο υπουργός Παιδείας έκοψε χωρίς περιστροφές κάθε «όρεξη» για αύξηση της χρηματοδότησης της δημόσιας Παιδείας και των πολυδιαφημισμένων αλλαγών. Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν έχει πάρει το πράσινο φως από την κυβέρνηση για την χρηματοδότηση της προσπάθειας, δήλωσε ότι δεν έχει γίνει ως τώρα καμιά κοστολόγηση και «δε μπορούμε να μιλάμε για πόρους, δε γνωρίζουμε αν θα είναι περισσότεροι και από πού θα εξευρεθούν». Και συνέχισε: «ας είμαστε αισιόδοξοι. Μπορεί να μην απαιτηθούν περισσότεροι πόροι, μπορεί να απαιτηθεί καλύτερη διαχείριση των υφισταμένων». Οι δηλώσεις προσφέρονταν για εγχώρια κατανάλωση, γι’ αυτό και ήταν κάπως στρογγυλεμένες, στην πρόσφατη, όμως, Σύνοδο των υπουργών Παιδείας στις Βρυξέλλες, ο Σπηλιωτόπουλος ήταν κατηγορηματικός: «τα περιθώρια χρηματοδότησης είναι πολύ συγκεκριμένα…δεν έχουμε τη δυνατότητα να αυξήσουμε περισσότερο τους πόρους για εκπαίδευση, παιδεία, καινοτομία, έρευνα, τεχνολογία, ψηφιακή μάθηση…Θα γίνει όταν οι συγκυρίες το επιτρέψουν».
Πρόταση για την «αναμόρφωση» του Λυκείου και το εξεταστικό κατέθεσε στο ΣΠΔΕ και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Σύμφωνα, όμως, και πάλι με τις διαρροές των «κύκλων», η πρόταση αυτή δεν έτυχε ευμενούς αποδοχής από τον Μπαμπινιώτη και την πλειοψηφία των μελών του ΣΠΔΕ. Η πρόταση του ΠΙ είναι ένας αχταρμάς πασοκικών και φιλελεύθερων απόψεων και στοιχείων από παλαιότερα συστήματα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (έχει πολλά στοιχεία από τη «μεταρρύθμιση Αρσένη») και του τρόπου δομής του Λυκείου.
Το ΠΙ υπογραμμίζει την αναγκαιότητα επιβολής της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου. Παράμετρο αυτής θεωρεί την αξιολόγηση του μαθητή, την οποία προτείνει να είναι συνεχής, αδιάλειπτη, πολυεπίπεδη, εσωτερική και εξωτερική και να αφορά όχι μόνο την επίδοσή του σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα, αλλά και την εξέλιξη της προσωπικότητάς του [φάκελος (portfolio) μαθητή]. Προτείνει δηλαδή μια ασφυκτική διαδικασία συνεχών αξιολογικών κρίσεων με διάφορους τρόπους (εξετάσεις, εργασίες, τεστ κ.λ.π.) και ένα κανονικότατο φακέλωμα των μαθητών, ώστε να διαπιστώνεται -όπως εξηγείται στη συνέχεια- αν ο μαθητής έχει αναπτύξει τα χαρακτηριστικά του «ευρωπαίου πολίτη» και αν η στάση ζωής του και οι ενέργειές του συνεισφέρουν στη «διατήρηση της κοινωνικής συνοχής» (της υποταγής δηλαδή στα αφεντικά). Αλλωστε, η προώθηση των κοινών στρατηγικών στην εκπαίδευση, στο πλαίσιο της ΕΕ θεωρείται πρωταρχική δέσμευση και ανάγκη από το ΠΙ.
Ως προς την αναμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων, προτείνεται να διατηρηθούν απαρέγκλιτα οι συμφωνημένες στην ΕΕ κατευθύνσεις. Δηλαδή η επικοινωνία στην ελληνική γλώσσα, η επικοινωνία σε ξένες γλώσσες, βασικές ικανότητες στα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες, η ικανότητα χειρισμού των ηλεκτρονικών υπολογιστών και χρήσης του διαδικτύου και η εμπέδωση της «επιχειρηματικότητας» και της αξίας της «δια βίου μάθησης».
Ειδικά για το Λύκειο, το ΠΙ προτείνει για
-την Α΄ Λυκείου, μαθήματα Γενικής Παιδείας, υποχρεωτικά για όλους και υποχρεωτικά μαθήματα Επιλογής. Ζώνη πολιτισμού και δραστηριοτήτων.
-τη Β΄ Λυκείου, Δυο Κύκλους Σπουδών, με μαθήματα Γενικής Παιδείας, κοινά για τους δυο κύκλους και μαθήματα Επιλογής υποχρεωτικά και ελεύ-θερης επιλογής και απαραίτητο μαϊντανό τις ζώνες πολιτισμού.
-τη Γ΄ Λυκείου, Τρεις Κύκλους Σπουδών, με μαθήματα Γενικής Παιδείας κοινά και μαθήματα Επιλογής υποχρεωτικά και ελεύθερης επιλογής.
Κοντολογίς, το ΠΙ πρεσβεύει μια επαναφορά, με παραλλαγές των δεσμών ή κατευθύνσεων, δηλαδή την στενή ειδίκευση από τα μαθητικά χρόνια, ώστε οι μαθητές από νωρίς να μαθαίνουν τη «μοίρα» της κοινωνικής τους προέλευσης και να διαχωρίζονται οι «αμνοί» από τα «ερίφια».
Το ΠΙ προτείνει επίσης μια παραλλαγή των πανελληνίων εξετάσεων της περιόδου Αρσένη, του πιο άγριου δηλαδή αποκεφαλισμού των μαθητών-υποψήφιων για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Εξετάσεις σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα σε όλες τις τάξεις του Λυκείου σε εθνικό, περιφερειακό, νομαρχιακό επίπεδο ή επίπεδο σχολικής μονάδας, ώστε να διασφαλιστεί δήθεν η «αντικειμενικότητα».
Συμπέρασμα; Καμιά από αυτές τις περισπούδαστες προτάσεις των «ειδικών» δεν έχει την παραμικρή σχέση με τους πραγματικούς πόθους της νεολαίας για μόρφωση και ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς της.
Γιούλα Γκεσούλη
