Ο Ι. Μυλωνάς προχώρησε με αντίκρουση των επιχειρημάτων της εισαγγελικής πρότασης ως προς την ηθική αυτουργία του Α. Γιωτόπουλου. Η εισαγγελέας, ξεκινώντας από την κατάφαση ότι ο Γιωτόπουλος ήταν μέλος της 17Ν, καταφεύγει στο Καταστατικό, υποστηρίζοντας ότι η 17Ν λειτουργούσε με συγκεντρωτικό κέντρο εξουσίας. Ακόμη όμως και αν δεχτεί κανείς ότι αυτό το καταστατικό εφαρμόστηκε (ο Τσελέντης έχει καταθέσει πως όχι), η εισαγγελέας ερμηνεύει αυθαίρετα και στρεβλωτικά στον όρο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» (σχετικά είχαμε σχολιάσει στο ρεπορτάζ μας για την εισαγγελική αγόρευση). Ο συνήγορος επεσήμανε ακόμα την αντίθεση ανάμεσα στην πρωτοβάθμια απόφαση (που μιλά για τριμελή γραμματεία) και την εισαγγελική πρόταση (που μιλά για προσωπική γραμμή Γιωτόπουλου).
Απαντώντας στο εισαγγελικό επιχείρημα ότι ο Γιωτόπουλος έπειθε τον Κουφοντίνα και αυτός τους υπόλοιπους (αλυσιδωτή ηθική αυτουργία), ο Ι. Μυλωνάς είπε: «Μα είναι δυνατόν, κύριοι δικαστές, να δεχθείτε ότι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για όλη τη δράση της Οργάνωσης, ο άνθρωπος που έχει παραδεχθεί ότι ήταν μέλος της Οργάνωσης και που από όλες του τις δηλώσεις προκύπτει ότι είναι ακόμα και τώρα περήφανος για τη συμμετοχή του στην Οργάνωση, αν θέλετε ο αμετανόητος αυτός που μέχρι τέλους υπερασπίζεται την τιμή της Οργάνωσης, αυτός ο άνθρωπος ήταν επιδεκτικός πειθούς; Είχε ανάγκη ο κ. Κουφοντίνας κάποιον άλλον να τον πείθει;… Μα μπορεί έστω κι ένας άνθρωπος να πιστέψει αυτό, κύριοι δικαστές, από την εικόνα που έχετε σχηματίσει για τον κ. Κουφοντίνα αυτούς τους δεκαπέντε μήνες πόσο είμαστε εδώ; Είχε ανάγκη ο κ. Κουφοντίνας κάποιον άλλον που θα τον πείσει; Είχε ανάγκη ο κ. Κουφοντίνας κάποιον που θα προκαλέσει σε αυτόν μία απόφαση, στον κ. Κουφοντίνα, την οποία διαφορετικά δε θα έπαιρνε; Είχε αμφιταλαντεύσεις για το αν έκανε σωστά ο κ. Κουφοντίνας ή όχι;». (Σωστός γενικά ο συλλογισμός, αλλά δε μπορούμε να αποφύγουμε το σχόλιο: τελικά τι είναι ο Κουφοντίνας, αμετανόητος ή κρυφός συνεργαζόμενος; ‘Η μήπως είναι ό,τι βολεύει κάθε φορά;).
Καταλήγοντας, ο συνήγορος έθεσε ξανά το δίλημμα στο δικαστήριο: θα δεχτεί την πρωτοβάθμια απόφαση που μιλά για τριμελή γραμματεία, τις εντολές της οποίας μετέφερε ο Γιωτόπουλος, ή την εισαγγελική πρόταση που λέει «ηγετικό δίδυμο Γιωτόπουλος-Κουφοντίνας, με τον δεύτερο να στέκεται δίπλα και λίγο πίσω»; Δεν παρέλειψε δε να επισημάνει ότι με τη δεύτερη εκδοχή καταρρίπτεταικαι το παραμύθι Τέλλιου περί τριμελούς ηγετικής ομάδας στην οποία οδηγήθηκε.
Αναφερόμενος στον αναπληρωτή εισαγγελέα, που υποστήριξε ότι «ο Κουφοντίνας ήταν ο άνθρωπος που καθόριζε τον τρόπο δράσης», ο Ι. Μυλωνάς είπε: «Μα αυτό δεν είναι η ηθική αυτουργία με άλλα λόγια; Τι θα διαλέξουμε τελικά; Ποιος ήταν ο ηθικός αυτουργός; Ο Γιωτόπουλος ήταν; Αυτός καθόριζε τον τρόπο δράσης και εξειδίκευε το στόχο ή μήπως τελικά ήταν ο Κουφοντίνας αυτός που καθόριζε τον τρόπο δράσης; Προσέξτε, δε λέω εγώ ότι ο Κουφοντίνας ήταν αυτός που καθόριζε τον τρόπο δράσης, εγώ λέω τι λέει ο κ. εισαγγελέας. Και επισημαίνω τις αξεπέραστες αντιφάσεις της εισαγγελικής πρότασης. Γιατί αν ισχύει αυτό που λέει ο κ. εισαγγελέας, τότε έχουμε ένα ακόμα επιχείρημα σχετικά με το ότι δεν υπήρχε ηθική αυτουργία από τον κ. Γιωτόπουλο σ’ αυτή την υπόθεση. Γιατί βεβαίως έχουμε καταλήξει ότι τελικά ο σκληρός πυρήνας της ηθικής αυτουργίας είναι η επιλογή, η συγκεκριμενοποίηση του στόχου. Με άλλη διατύπωση, ο καθορισμός του τρόπου δράσης».
Στη συνέχεια, περνώντας στη διερεύνηση του Καταστατικού που υπάρχει στη δικογραφία, ο συνήγορος κατέδειξε όλα τα σημεία που μιλούν με έμφαση για τη δημοκρατική λειτουργία της Οργάνωσης, και εκφράζουν αγωνία γι’ αυτό, τα οποία παρέλειψε σκόπιμα να αναφέρει η εισαγγελέας, επειδή δε συνάδουν με το συγκεντρωτικό μοντέλο και την ηθική αυτουργία. Και κατέληξε: «Ακόμη κι αν υποθέσετε ότι ίσχυσε αυτό το κείμενο, πώς είναι συμβατός ο ρόλος του αρχηγού, του ηθικού αυτουργού με αυτό το κείμενο; Καλύτερα, κα εισαγγελέα, να λέγατε ότι αυτό δεν ίσχυσε ποτέ. Γιατί αν έχει ισχύσει αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει θέση για ηθική αυτουργία, ούτε φυσικά για Γιωτόπουλο αρχηγό».
Και η κατάληξη: «Αν δεχθείτε την εκδοχή που για μένα είναι και ίσως η πιο πειστική, ότι δεν υπήρχε Εκτελεστική Γραμματεία, όπως σας είπα θα πρέπει να πετάξετε στα σκουπίδια το σκεπτικό της πρωτοβάθμιας απόφασης. Αν όμως μείνουμε μόνο σε πυρήνες, τότε θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθείτε αυτά που λέει και ο κ. Τσελέντης αλλά και που περιγράφει το καταστατικό, ότι η λειτουργία των πυρήνων βασιζόταν σε πλατιά, πλήρη δημοκρατική προσέγγιση. Αρα και πάλι δεν υπάρχει θέση για αρχηγό, για ηγέτη, για ηθικό αυτουργό. Η μόνη θέση που υπάρχει είναι ενός πιο παλιού μέλους αν θέλετε. Αλλά δεν υπάρχει θέση για ηθικό αυτουργό».
Στη συνέχεια, ο Ι. Μυλωνάς ασχολήθηκε με τη θεωρία του ελληνικού Ποινικού Δικαίου για την ηθική αυτουργία, καθώς και με τη νομολογία του Αρείου Πάγου για το ίδιο θέμα, για να καταλήξει στην «πρόκληση»: «Πρέπει σε κάθε περίπτωση, συγκεκριμένη περίπτωση, να μας πείτε ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία ο κ. Γιωτόπουλος προκάλεσε την απόφαση να εκτελέσει την πράξη. Και επιπλέον θα πρέπει να μας πείτε ποια είναι τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία εσείς συνηγάγατε ότι ο ηθικός αυτουργός, δηλαδή ο κ. Γιωτόπουλος, προκάλεσε με τον ανωτέρω τρόπο και με τα μέσα την απόφασή του. Προσέξτε, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση». Υποστήριξε ακόμη, ότι στην περίπτωση της 17Ν, όποιο οργανωτικό μοντέλο κι αν πάρει κανείς, «εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει θέση για ηθικό αυτουργό, εκ των νομικών πραγμάτων και εκ των πραγματικών δεδομένων… Εξ ορισμού, εκ της λογικής και μόνο, δεν υπάρχει ηθική αυτουργία σε μέλη της Οργάνωσης της 17Ν, γιατί ακριβώς αυτά τα μέλη, όταν έχουν πάρει την απόφαση να μπούνε στην Οργάνωση, ξέρουν πολύ καλά τι κάνουνε και έχουν αποφασίσει για τους δικούς τους λόγους ο καθένας να συμμετάσχουν σε μία Οργάνωση που επιδιώκει την τέλεση ανθρωποκτονιών, εκρήξεων, τραυματισμών».
Τέλος, ο συνήγορος ασχολήθηκε με το πιο προκλητικό μέρος της καταδίκης Γιωτόπουλου για ηθική αυτουργία. Με ενέργειες, όπως οι ληστείες, στις οποίες δεν υπάρχει καμιά αναφορά από συγκατηγορούμενο, δεν υπάρχει ανάληψη ευθύνης, δεν υπάρχει προκήρυξη και όμως ο Γιωτόπουλος καταδικάστηκε ως ηθικός αυτουργός. Το ίδιο προκλητική είναι η καταδίκη για τις εκρήξεις, γιατί γίνεται με καθαρά σοφιστικό τρόπο: όπου υπάρχει προκήρυξη, ηθικός αυτουργός ο Γιωτόπουλος (όπως και όπου δεν υπάρχει).
